اجازه ندهید طراحی صنعتی ضعیف ابزار پزشکی شما را خراب کند

وقتی به یک دستگاه پزشکی نگاه می کنم، فقط یک محصول را نمی بینم. من کسی را می بینم که باید آن را نگه دارد، بخواند، تمیز کند، به آن اعتماد کند و تحت فشار از آن استفاده کند. طراحی ضعیف می تواند به دستگاه های پزشکی شما آسیب برساند، به گونه ای که بسیاری از تیم ها در ابتدا آن را از دست می دهند. این دستگاه ممکن است همچنان در آزمایش آزمایشگاهی کار کند، اما می‌تواند کاربران را گیج کند، سرعت مراقبت را کند کند، تماس‌های پشتیبانی را افزایش دهد و اشتباهات قابل اجتناب در استفاده روزانه ایجاد کند. من فکر می کنم اینجا جایی است که بسیاری از پروژه ها از مسیر خارج می شوند. یک تیم ممکن است روی شکل، اندازه صفحه یا سبک بصری تمرکز کند، اما کاربر به یک مسیر روشن نیاز دارد. پرستاران مطالعه سریع می خواهند. بیماران مراحل ساده می خواهند. تکنسین ها خواهان دسترسی برای تمیز کردن و تعمیر هستند. وقتی طراحی این نیازها را پشتیبانی نمی‌کند، استفاده از دستگاه سخت‌تر می‌شود و هزینه آن دیرتر نشان داده می‌شود. یک بار یک دستگاه نظارت کوچک با دکمه هایی دیدم که روی کاغذ تمیز به نظر می رسید. مشکل زمانی پیش آمد که کارکنان دستکش می پوشیدند. کلیدها خیلی نزدیک به هم قرار داشتند و خواندن برچسب ها در نور کم سخت بود. افراد کلید اشتباه را بیش از یک بار فشار دادند. هیچ کس برنامه ریزی برای اشتباه کردن نداشت. طراحی آنها را دعوت کرد. این همان مشکلی است که به دستگاه های پزشکی آسیب می رساند، حتی زمانی که عملکرد اصلی آنها خوب است. دیدگاه من ساده است: طراحی خوب دستگاه پزشکی باید از کاربر شروع شود نه از سطح. قبل از اینکه به یک مفهوم اعتماد کنم، سه سوال می پرسم. آیا کاربر می تواند آن را در چند ثانیه درک کند؟ آیا کاربر می تواند تحت استرس از آن استفاده کند؟ آیا کاربر می تواند بدون مشکل آن را تمیز و بررسی کند؟ اگر پاسخ در مورد هر یک از این نکات ضعیف باشد، می دانم که طراحی به کار بیشتری نیاز دارد. چند زمینه وجود دارد که بیشترین اهمیت را دارند. طرح بندی واضح به کاربران کمک می کند تا با شک کمتری عمل کنند. دکمه ها، پورت ها، نمایشگرها و علائم هشدار باید ساختاری آرام و مستقیم داشته باشند. یک پانل شلوغ می تواند سردرگمی ایجاد کند. صفحه نمایش با متن زیاد می تواند سرعت یک کار را کاهش دهد. یک طرح ساده می تواند این بار را کاهش دهد. انتخاب مواد قوی نیز مهم است. دستگاهی که در یک کلینیک استفاده می شود، با تمیز کردن، جابجایی، افتادن و رفت و آمد بین اتاق ها روزانه روبرو می شود. اگر پوسته خیلی راحت ترک بخورد یا روکش سریع فرسوده شود، محصول حتی قبل از اینکه یک شکست واقعی اتفاق بیفتد احساس ناامنی می کند. کاربران متوجه این موضوع می شوند. برچسب ها و نمادها نیز نیاز به مراقبت دارند. وقتی کار جدی است، زبان ساده را به نمادهای هوشمند ترجیح می دهم. یک نماد ممکن است تمیز به نظر برسد، اما می تواند کاربر را حدس بزند. این حدس خطر را اضافه می کند. برچسب واضح باعث صرفه جویی در زمان و کاهش خطاها می شود. تست کاربر باید با دست های واقعی، تنظیمات واقعی و روال های واقعی انجام شود. من به یک طراحی اعتماد ندارم فقط به این دلیل که تیم آن را دوست دارد. من می خواهم ببینم که یک پرستار از آن در یک شیفت کاری شلوغ استفاده می کند. من می خواهم ببینم یک بیمار بدون کمک آن را می خواند. می‌خواهم ببینم وقتی نور ضعیف است، فضا کم است و توجه تقسیم می‌شود، چگونه کار می‌کند. اینجاست که انتخاب های ضعیف خود را نشان می دهند. من همچنین فکر می کنم طراحی و انطباق باید از ابتدا با هم کار کنند. یک دستگاه نه تنها به دلیل یک مشکل فنی، بلکه به دلیل نامشخص بودن مسیر کاربر، ممکن است در بررسی با شکست مواجه شود. اگر فردی باید حدس بزند که چگونه یک مرحله را شروع، متوقف یا تایید کند، طرح نیاز به بازنشانی دارد. ایمنی از وضوح رشد می کند. یک مثال خوب از یک دستگاه خانگی است که برای یک پروژه کوچک بررسی کردم. تیم بدنه ای باریک و پنل جلویی تمیز می خواست. که روی صفحه نمایش خوب به نظر می رسید. در طول آزمایش‌های اولیه کاربر، کاربران مسن‌تر در یافتن کنترل شروع مشکل داشتند و نمی‌توانستند متن با کنتراست پایین نزدیک لبه را بخوانند. تعمیر سخت نبود فاصله دکمه ها را تغییر دادیم، کنتراست متن را افزایش دادیم و کنترلی که بیشترین استفاده را داشت به نقطه مستقیم تری منتقل کردیم. دستگاه زرق و برق دار نشد. استفاده از آن آسان تر شد. این تغییری است که اهمیت دارد. من همچنین طرح هایی را دوست دارم که جایی برای نگهداری باقی می گذارند. اگر دسترسی به باتری سخت باشد، اگر قطعه ای به سختی تعویض شود، یا اگر دستگاه برای باز کردن به نیروی اضافی نیاز دارد، تیم های سرویس زمان را از دست می دهند. این تاخیر بر کل زنجیره تاثیر می گذارد. طراحی خوب به افرادی که پس از فروش محصول را پشتیبانی می کنند احترام می گذارد. طراحی ضعیف می‌تواند قبل از اینکه به روش‌های آشکار به دستگاه‌های پزشکی شما آسیب برساند، به روش‌های بی‌صدا آسیب می‌زند. می تواند پذیرش را کند کند. می تواند نیازهای آموزشی را افزایش دهد. می تواند تماس های پشتیبانی ایجاد کند. این می تواند باعث شود کاربران از محصول اجتناب کنند، حتی اگر دستگاه از نظر تئوری عملکرد خوبی داشته باشد. توصیه من این است که طرح را ساده نگه دارید، آن را زودتر آزمایش کنید و استفاده واقعی را از نزدیک تماشا کنید. اجازه دهید دستگاه به وضوح صحبت کند. اجازه دهید کاربر بدون حدس زدن حرکت کند. این مسیری است که وقتی روی طراحی دستگاه های پزشکی کار می کنم بیشتر به آن اعتماد دارم.

من یک مشکل ساده را بارها و بارها در کلینیک ها، بیمارستان ها و مطب های پزشکی کوچک دیده ام: یک ابزار پزشکی ممکن است خوب کار کند، اما مردم هنوز برای استفاده از آن مشکل دارند. ممکن است یک پرستار هنگام صحبت با بیمار نیاز به بررسی صفحه نمایش داشته باشد. یک تکنسین ممکن است دستکش بپوشد و همچنان نیاز به فشار دادن یک دکمه کوچک داشته باشد. یک پزشک ممکن است بخواهد یک مطالعه سریع داشته باشد، اما منو مراحل بسیار زیادی دارد. ممکن است یک پاک کننده نیاز به پاک کردن سریع دستگاه داشته باشد، اما شکل آن گرد و غبار را در گوشه های کوچک نگه می دارد. زمانی که استفاده از ابزار سخت باشد، کار کند می شود. مردم راحت تر اشتباه می کنند. بیماران می توانند احساس عصبی کنند. دیدگاه من ساده است: اگر استفاده از ابزار پزشکی آسان‌تر باشد، کل فرآیند مراقبت راحت‌تر به نظر می‌رسد. من معمولا از کاربر شروع می کنم، نه ماشین. افرادی که از ابزار پزشکی استفاده می کنند پشت میز نمی نشینند. آنها اغلب می ایستند، حرکت می کنند، صحبت می کنند و به مرحله بعدی فکر می کنند. دستان آنها ممکن است خیس، خسته یا پوشیده از دستکش باشد. آنها ممکن است در یک اتاق پر سر و صدا کار کنند. ممکن است لازم باشد سریع عمل کنند و در عین حال بیمار را آرام نگه دارند. به همین دلیل است که انتخاب های کوچک طراحی اهمیت زیادی دارند. یک صفحه نمایش بزرگ می تواند کمک کند، اما تنها در صورتی که خواندن متن آسان باشد. یک چیدمان ساده دکمه می تواند کمک کند، اما تنها در صورتی که هر دکمه هدف مشخصی داشته باشد. یک بدن سبک می تواند کمک کند، اما به شرطی که همچنان در دست احساس کند. من دوست دارم به سهولت استفاده در پنج بخش نگاه کنم. قسمت اول شکل واضحی دارد. کاربر باید بدون فکر کردن، بداند دستگاه را کجا نگه دارد. گرفتن باید طبیعی باشد. سطح نباید خیلی راحت لیز بخورد. گوشه ها نباید مانع شوند. اگر دستگاهی بدنه بلندی داشته باشد، تعادل باید ثابت باشد، نه نامناسب. به یاد دارم که در یک کلینیک خانوادگی دماسنج دستی را دیدم که ظاهر زیبایی داشت اما در دست گرفتن آن عجیب بود. کارکنان قبل از هر بار استفاده، چسبندگی خود را تنظیم می کردند. پس از تغییر کلینیک به مدلی با شکل دسته بهتر، حرکت بسیار نرم تر شد. این نوع تغییر ممکن است روی کاغذ کوچک به نظر برسد. در کار روزانه، اهمیت زیادی دارد. بخش دوم کنترل ساده است. ابزار پزشکی نباید از کاربر بخواهد حدس بزند. هر دکمه باید نقش روشنی داشته باشد. صفحه نمایش باید ابتدا عمل اصلی را نشان دهد. اگر دستگاه دارای منو است، مسیر باید کوتاه بماند. مردم نباید فقط برای یافتن مرحله بعدی به مکث طولانی نیاز داشته باشند. من برچسب هایی را ترجیح می دهم که در یک نگاه به راحتی خوانده شوند. کلمات کوتاه بهتر از کلمات طولانی کار می کنند. هنگامی که اتاق شلوغ است، نمادهای پاک کردن کمک می کنند. اگر کاربر بتواند به سرعت دستگاه را یاد بگیرد، آموزش نیز آسان تر می شود. بخش سوم بازخورد پاک است. یک ابزار باید به کاربر بگوید که چه اتفاقی می افتد. یک نور، یک صدا یا یک پیام صفحه نمایش می تواند کمک کند. من می‌خواهم دستگاه قبل از اینکه کاربر به سؤالات بپرسد پاسخ دهد. آیا دستگاه شروع به کار کرد؟ آیا خواندن تمام شد؟ باتری کم است؟ آیا پروب درست تنظیم شده است؟ وقتی بازخورد واضح باشد، مردم احساس اعتماد به نفس بیشتری می کنند. یک بار پرستاری را تماشا کردم که از مانیتوری استفاده می‌کرد که وقتی آماده بود یک چراغ سبز ساده نشان می‌داد. او نیازی به توقف و بررسی دفترچه راهنما نداشت. او با استرس کمتری از یک بیمار به بیمار دیگر منتقل شد. این همان راحتی است که برای من ارزش قائل است. قسمت چهارم تمیز کردن آسان است. این نکته اغلب نادیده گرفته می شود، اما استفاده روزانه را به روشی بسیار مستقیم تحت تأثیر قرار می دهد. یک ابزار پزشکی باید به راحتی پاک شود، به راحتی بازرسی شود و به راحتی خشک شود. اگر شیارهای عمیق بیش از حد وجود داشته باشد، تمیز کردن زمان بیشتری می برد. اگر سطح گرد و غبار یا مایع را به دام می اندازد، کارکنان ممکن است در هنگام شلوغ شدن اتاق از استفاده از دستگاه خودداری کنند. من خطوط صاف، اتصالات ایمن و قطعاتی که به راحتی کثیفی را جمع نمی کنند را ترجیح می دهم. این بدان معنا نیست که ابزار باید ساده یا ضعیف باشد. این بدان معناست که طراحی باید به کار واقعی احترام بگذارد. دستگاهی که تمیز کردن آن آسان است اغلب قابل اعتماد تر می شود. قسمت پنجم پشتیبانی آموزشی صادقانه است. حتی یک ساز خوب هم به یک مسیر یادگیری کوتاه نیاز دارد. یک راهنمای سریع، یک کارت شروع ساده، یا یک اعلان اولیه صفحه نمایش می تواند در زمان صرفه جویی کند. من دیده ام که کارکنان جدید وقتی دستگاهی با دفترچه راهنمای ضخیم و چیزهای دیگر از دست می دهند احساس گم شدن می کنند. من همچنین دیده ام که دستگاهی به سرعت محبوب شد زیرا اولین استفاده از آن ساده بود. آموزش باید با شغل واقعی مطابقت داشته باشد. اگر ابزار برای استفاده روزانه است، آموزش باید بر روی کارهای روزانه متمرکز شود. اگر کاربر نیاز به تغییر حالت دارد، راهنما باید آن را به وضوح نشان دهد. مردم زمانی که محتوا با کاری که انجام می دهند مطابقت داشته باشد سریعتر یاد می گیرند. به کل صحنه اطراف ساز هم توجه دارم. ممکن است یک دستگاه به خوبی ساخته شده باشد، اما اگر سیم خیلی کوتاه باشد، پایه ناپایدار باشد یا صفحه نمایش در زاویه نامناسبی قرار گرفته باشد، هنوز استفاده از آن دشوار است. یک محصول خوب باید متناسب با فضایی باشد که در آن زندگی می کند. یک اتاق کلینیک کوچک با یک بخش بزرگ یکسان نیست. یک واحد قابل حمل مشابه یک دستگاه ثابت نیست. اینجاست که من اغلب می بینم که انتخاب های طراحی قوی به افراد واقعی کمک می کند. مانیتور فشار خون با صفحه نمایش خوانا می تواند کنترل های تکراری را کاهش دهد. یک اسکنر با یک ماشه راحت می تواند به کارکنان کمک کند تا وظایف را سریعتر انجام دهند. یک ابزار تشخیصی با یک مسیر راه اندازی کوتاه می تواند خطر خطای کاربر را کاهش دهد. دستگاهی با هشدار باتری واضح می تواند از توقف های غافلگیرکننده در حین کار جلوگیری کند. دیدگاه خود من این است که «استفاده آسان» هرگز نباید به معنای «خیلی ساده برای مفید بودن» باشد. باید به این معنی باشد که کاربر می تواند روی بیمار تمرکز کند، نه دستگاه. این هدف واقعی است. وقتی به ابزار پزشکی نگاه می کنم، سه سوال می پرسم. آیا کاربر می تواند آن را سریع یاد بگیرد؟ آیا کاربر می تواند تحت فشار به خوبی از آن استفاده کند؟ آیا کاربر می تواند بدون مشکل آن را تمیز و ذخیره کند؟ اگر پاسخ مثبت است، ابزار در جهت درست حرکت می کند. من همچنین معتقدم که بازخورد کاربران باید نسخه بعدی را شکل دهد. یک پرستار ممکن است یک دکمه بزرگتر بخواهد. یک پزشک ممکن است صفحه نمایش روشن تری را بخواهد. ممکن است یک تکنسین به قطعه ای نیاز داشته باشد که برداشتن آن راحت تر باشد. اینها گلایه های کوچکی نیست. آنها سرنخ هستند. آنها نشان می دهند که دستگاه کجا می تواند پیشرفت کند. آسان‌تر کردن استفاده از ابزار پزشکی به معنای افزودن ویژگی‌های بیشتر نیست. این در مورد از بین بردن اصطکاک است. این در مورد شکل واضح، کنترل های ساده، بازخورد تمیز، تمیز کردن آسان و آموزش عملی است. این در مورد دیدن کار از سمت کاربر است. وقتی دستگاهی را با این ایده طراحی یا انتخاب می کنم، می دانم که هم به پرسنل و هم به بیمار کمک می کنم.

وقتی به مراقبت از بیمار نگاه می کنم، با نمودار یا برنامه درمانی شروع نمی کنم. من با اشیایی که مردم لمس می کنند شروع می کنم. یک نرده تخت. یک ویلچر یک مانیتور یک جعبه قرص یک دکمه تماس این چیزهای کوچک کل تجربه مراقبت را شکل می دهند. اگر گرفتن احساس بدی داشته باشد، اگر صفحه نمایش به سختی خوانده شود، اگر شکل کاربر را گیج کند، استرس بالا می رود. مراقبت سخت تر می شود مردم اعتمادشان را از دست می دهند. من این را بارها دیده ام. بیمار سعی می کند لیوان آب را با دست های ضعیف بلند کند و به دلیل اینکه لیوان گیر ندارد آن را رها می کند. یک پرستار به دنبال دستگاهی می رود و انرژی گرانبها را هدر می دهد زیرا دکمه ها تقریباً یکسان هستند. یکی از اعضای خانواده در خانه سعی می‌کند کمک کند و احساس می‌کند که از دست رفته است، زیرا محصول راهنمایی روشنی ارائه نمی‌دهد. درد همیشه بلند نیست. در جزئیات می نشیند. به همین دلیل است که من معتقدم طراحی صنعتی بهتر منجر به مراقبت بهتر از بیمار می شود. من بارها و بارها سه مشکل را می بینم: - تمرکز محصولات روی ظاهر است نه استفاده - محصولات بیش از حد از افراد خسته درخواست می کنند - محصولات بدن انسان را نادیده می گیرند یک تیم طراحی خوب قبل از اینکه شکل را بکشند این نقاط درد را بررسی می کنند. به کلینیکی فکر می کنم که از آن بازدید کردم. صندلی‌های انتظار تمیز به نظر می‌رسیدند، اما ارتفاع صندلی برای بیماران مسن‌تر خیلی کم بود. مردم برای ایستادن مجبور بودند به سختی به دسته ها فشار بیاورند. برخی نیاز به کمک داشتند. کارکنان مجبور شدند برای حمایت از آنها کار خود را متوقف کنند. یک انتخاب کوچک طراحی باعث ایجاد فشار اضافی برای هر دو طرف شد. این همان بخشی است که بسیاری از برندها از دست می دهند. طراحی صنعتی دکوراسیون نیست. نحوه حرکت، نشستن، نگه داشتن، خواندن، تمیز کردن و استراحت افراد را تغییر می دهد. وقتی روی ایده یک محصول بهداشتی کار می‌کنم، روی چند نکته تمرکز می‌کنم: - دست باید بدون تلاش، چنگال را پیدا کند - چشم‌ها باید صفحه نمایش را سریع بخوانند - بدن باید در حین استفاده کمتر احساس فشار کند - سطح باید به راحتی تمیز شود - مراحل باید طبیعی به نظر برسد اینها ایده‌های فانتزی نیستند. آنها نیازهای اولیه مراقبت هستند. به استرس هم توجه زیادی می کنم. بیماران اغلب زمانی که احساس درد، ترس یا خستگی می کنند از محصولات استفاده می کنند. این بدان معناست که محصول نباید فکر اضافی بخواهد. اسکن یک برچسب باید آسان باشد. یک دکمه نباید در کنار عملکرد اشتباه قرار گیرد. نشانگر باتری نباید کاربر را گیج کند. وقتی افراد احساس آرامش می کنند، با اطمینان بیشتری از محصول استفاده می کنند. یک مثال کوچک به ذهنم می رسد. یک بار خانواده‌ای که در منزل نگهداری می‌شوند به من گفتند که یک دماسنج ساده روال روزانه آنها را تغییر می‌دهد. قدیمی صفحه نمایش کوچک و نمادهای گیج کننده ای داشت. مدل جدید از اعداد بزرگتر و یک صدای هشدار واضح استفاده می کرد. نگفتند پر زرق و برق است. می گفتند در شب که همه خسته بودند استفاده از آن راحت تر است. این یک پیروزی طراحی مفید است. به پرسنل بیمارستان هم فکر می کنم. مراقبت از بیمار تنها به بیماران بستگی ندارد. پرستاران، پزشکان و تیم‌های پشتیبانی به ابزارهایی نیاز دارند که در تلاش صرفه‌جویی کنند. دستگاهی با فرم خوب می تواند خستگی دست را کاهش دهد. گاری با حرکت نرم‌تر می‌تواند فشار را در طول شیفت‌های طولانی کاهش دهد. یک طرح تمیز می تواند احتمال یک مرحله اشتباه را کاهش دهد. هنگامی که کارکنان با اصطکاک کمتر کار می کنند، بیماران بلافاصله این تفاوت را احساس می کنند. اگر بخواهم ارتباط بین طراحی صنعتی و مراقبت از بیمار را در یک خط توصیف کنم، این را می گویم: شکل بهتر یعنی استرس کمتر. استرس کمتر به معنای استفاده بهتر است. استفاده بهتر به معنای مراقبت بهتر است. این زنجیره ای است که من به آن اعتماد دارم. قانون خودم ساده است. من هرگز نمی پرسم، "آیا این محصول خوب به نظر می رسد؟" به عنوان سوال اصلی می پرسم، "آیا یک فرد خسته می تواند بدون کمک اضافی از آن استفاده کند؟" اگر پاسخ مثبت است، طراحی در مسیر درستی حرکت می کند. من همچنین دوست دارم محصولات را در لحظات نامرتب آزمایش کنم، نه در لحظه های منظم. عجله صبحگاهی نور کم. دست های دستکش. گرفتن ضعیف اتاق کوچک. صدای اطراف تخت این لحظاتی است که حقیقت را نشان می دهد. طرحی که فقط در یک اتاق نمایشی آرام کار می کند برای مراقبت از بیمار کافی نیست. برای من بهترین طراحی صنعتی یک شغل آرام دارد. اصطکاک را از بین می برد. ترس را کاهش می دهد. این به افراد کمک می کند زمانی که از قبل تحت فشار هستند احساس امنیت کنند. به همین دلیل است که من مدام به همان ایده برمی گردم: وقتی طراحی صنعتی به بدن انسان و ذهن انسان احترام بگذارد، مراقبت از بیمار به روشی که مردم هر روز احساس می کنند بهتر می شود.

من بارها و بارها همین مشکل را می بینم: یک تیم پزشکی پیام بیمار را آماده کرده است، اما کار طراحی همه چیز را کند می کند. یک کلینیک جدید باز می‌شود، یک یادآوری واکسن به یک بروشور تمیز نیاز دارد، یک فرم رضایت به طرح‌بندی واضح‌تر نیاز دارد، یک صفحه فرود نیاز به به‌روزرسانی سریع دارد. کار بالینی آماده است. پیام آماده است. سپس تیم منتظر می ماند. من مشاهده کرده ام که تاخیرهای کوچک به تماس های از دست رفته، راه اندازی تاخیری و بیماران گیج تبدیل می شوند. در بخش بهداشت و درمان، این موضوع کمی نیست. وقتی طراحی بیش از حد طول بکشد، تیم حرکت خود را از دست می دهد. دیدگاه من ساده است. طراحی باید به پیشرفت کار پزشکی کمک کند. نباید بین تیم و بیمار بنشیند. چیزی که بیشتر از همه سرعت تیم ها را کند می کند، خود طراحی نیست. این فرآیند پیرامون آن است. من چهار نقطه درد رایج را دیده‌ام: یک پزشک یک تغییر ساده می‌خواهد، اما این درخواست از طریق افراد زیادی انجام می‌شود. یک تیم بازاریابی هیچ سبک مشترکی ندارد، بنابراین هر قطعه جدید از صفر شروع می شود. یک مدیر پرستار به یک جزوه برای بیمار نیاز دارد، اما این پرونده برای روزها به عقب و جلو می رود. یک کلینیک کمپینی را اجرا می کند، سپس متوجه می شود که قالب بصری با پیام مطابقت ندارد. نتیجه به نظر کثیف است. کارکنان انرژی را هدر می دهند. بیماران سیگنال های ترکیبی دریافت می کنند. من این را با در نظر گرفتن طراحی به عنوان بخشی از گردش کار مراقبت حل می کنم، نه به عنوان یک کار جداگانه. 1. من یک مجموعه مارک واضح را نگه می‌دارم تیم‌های پزشکی به مجموعه کوچکی از قطعات ثابت نیاز دارند: فایل‌های نشان‌واره انتخاب فونت قوانین رنگ دکمه سبک‌های سرصفحه و پاورقی طرح‌بندی آیکون مناسب برای بیمار استفاده وقتی این قطعات در یک مکان می‌مانند، نیازی به بازسازی هر صفحه یا بروشور ندارم. من می‌توانم سریع‌تر حرکت کنم و تیم نیز می‌تواند سریع‌تر بررسی کند. من یک بار دیدم که یک کلینیک دندانپزشکی سه روز را صرف تغییر همان بروشور کرده است زیرا هر بخش نسخه متفاوتی از لوگو داشت. یک پوشه ساده با نام تجاری به اشتراک گذاشته شده، کل دور ویرایش ها را ذخیره می کرد. 2. من برای بیماران می نویسم، نه برای طراحان. بیماران کلمات فانتزی نمی خواهند. آن‌ها می‌خواهند بدانند: این چه خدماتی است که به چه کسی کمک می‌کند چه کاری باید انجام دهند، کجا باید بروند و با چه کسی تماس بگیرند. من کپی را کوتاه و مستقیم نگه دارم. من از برچسب های واضح استفاده می کنم. من از بلوک های طولانی متن اجتناب می کنم. این به بیماران مسن تر، والدین پرمشغله و افرادی که قبل از ملاقات احساس استرس می کنند کمک می کند. اعلامیه واکسن آنفولانزا وقتی می‌گوید: «بازدید خود را رزرو کنید» «شناسنامه خود را بیاورید» «اگر به کمک نیاز دارید از ما بپرسید» بهتر عمل می‌کند. همچنین خواندن طرح را آسان تر می کند. 3. من الگوهایی برای تکرار کار می سازم تیم های پزشکی بسیاری از وظایف را تکرار می کنند. یادآوری های قرار ملاقات معرفی پزشک جدید صفحات کمپین فصلی برگه های آموزش بیمار پست های اجتماعی بنرهای رویداد اگر یک بار یک الگو بسازم، تیم را از شروع مجدد هر هفته نجات می دهم. یک کلینیک خانوادگی که من با آن کار می کردم از یک الگو برای همه اعلامیه های واکسن استفاده می کرد. ما فقط تاریخ، مکان و گروه سنی مورد نظر را تغییر دادیم. تیم نسخه جدید را در عرض چند دقیقه بررسی کرد نه چند ساعت. قالب ها کار را کسل کننده نمی کنند. آنها کار را ثابت می کنند. 4. من مسیر تایید را کوتاه نگه می دارم زنجیره های طولانی تایید تیم های پزشکی را بیش از آنچه اکثر مردم انتظار دارند کند می کنند. یک نفر عبارت را بررسی می کند. دیگری مارک را چک می کند. دیگری درخواست یک تغییر کوچک بصری می کند. دیگری می خواهد متن قانونی منتقل شود. در پایان، تیم یک نیم روز شکست خورده است. من یک مسیر ساده را ترجیح می‌دهم: یک صاحب محتوا، یک صاحب طراحی، یک تأییدکننده نهایی. این تغییر کوچک می‌تواند سر و صدای زیادی را کاهش دهد. همچنین مسئولیت را روشن نگه می دارد. 5. من برای دستگاهی طراحی می‌کنم که مردم واقعاً از آن استفاده می‌کنند بسیاری از بیماران در حالی که در لابی ایستاده‌اند، سوار ماشین هستند یا در کنار کودکی نشسته‌اند، محتوای مراقبت‌های بهداشتی را روی تلفن می‌خوانند. اگر متن خیلی کوچک باشد، اگر دکمه ها خیلی نزدیک به هم باشند، اگر بارگذاری صفحه خیلی طول بکشد، بیمار آنجا را ترک می کند. من طرح‌بندی را روی یک تلفن تست می‌کنم قبل از اینکه آن را آماده کنم. من فاصله، طول خط، و ضربه زدن به اهداف را بررسی می کنم. من همچنین مطمئن می شوم که اکشن اصلی بدون فریاد برجسته می شود. صفحه سلامت از راه دور که یک بار بررسی کردم روی صفحه دسکتاپ خوب به نظر می رسید. در تلفن، دکمه رزرو در زیر یک متن قرار داشت که هیچ کس نمی خواست آن را بخواند. دکمه را بالا بردیم. استفاده از صفحه بلافاصله آسان تر شد. 6. من لحن را آرام نگه می دارم و مراقبت های بهداشتی انسان می تواند احساس تنش کند. طراحی نباید فشار بیشتری ایجاد کند. از زبان سنگین پرهیز می کنم. من از ادعاهایی که خیلی قوی به نظر می رسند اجتناب می کنم. من از لحنی استفاده می‌کنم که ثابت، دلسوز، و به راحتی قابل اعتماد است. یک بیمار باید احساس کند که کلینیک سازمان یافته و مراقب است، نه عجله یا بلند. این به روش‌های کوچک اهمیت دارد: یک یادآوری ملایم‌تر ایمیل، یک نقشه واضح به ساختمان، یک یادداشت ساده پس از بازدید این جزئیات بیشتر از آن چیزی که بسیاری از تیم‌ها متوجه می‌شوند، تجربه بیمار را شکل می‌دهند. قانون خودم این است: اگر انتخاب طراحی باعث شود کارکنان سخت‌تر کار کنند یا بیمار را مکث کند، آن را حذف می‌کنم. این قانون مرا متمرکز نگه می دارد. این پیام را روشن نگه می دارد. باعث حرکت تیم می شود. وقتی طراحی از کند کردن تیم پزشکی متوقف شود، همه آن را احساس می کنند. کارکنان زمان را برمی‌گردانند. بیماران مرحله بعدی را درک می کنند. کلینیک ثابت به نظر می رسد. کار با اصطکاک کمتری جریان دارد. این استانداردی است که من سعی می کنم در هر پروژه ای حفظ کنم. دکوراسیون بیشتر نیست. لایه های بیشتری نیست. فقط طراحی واضحی که به تیم های پزشکی اجازه می دهد کار خود را به خوبی انجام دهند.

من بارها همین مشکل را دیده‌ام: یک ابزار روی کاغذ خوب به نظر می‌رسد، اما یک پرستار مشغول، یک بیمار مراقبت در منزل یا یک پزشک تحت فشار هنوز هم می‌تواند در حین استفاده از آن اشتباه کند. اینجاست که طراحی هوشمند اهمیت دارد. وقتی در مورد ابزارهای پزشکی ایمن تر صحبت می کنم، منظورم ظاهر فانتزی یا قطعات اضافی نیست که استفاده از محصول را سخت تر می کند. منظورم انتخاب های طراحی است که به افراد کمک می کند با استرس کمتر، خطاهای کمتر و اعتماد به نفس بیشتری عمل کنند. من ابزاری را می خواهم که دست، چشم و ذهن را به روشی آرام هدایت کند. یک ابزار امن تر با شخصی شروع می شود که از آن استفاده می کند. هر بار که محصولی را بررسی می کنم چند سوال ساده می پرسم: - آیا می توانم آن را در عرض چند ثانیه درک کنم؟ - آیا می توانم در صورت نیاز با یک دست از آن استفاده کنم؟ - آیا می توانم نمایشگر را در نور ضعیف بخوانم؟ - آیا می توانم آن را بدون مشکل تمیز کنم؟ - آیا می توانم با یک نگاه قسمت صحیح را از قسمت اشتباه تشخیص دهم؟ این سوالات اساسی به نظر می رسند. آنها در مراقبت روزانه جان افراد را نجات می دهند. من یک بار با یک تیم کلینیک کار کردم که از دستگاهی با صفحه نمایش کوچک و کنتراست ضعیف استفاده می کردند. کارکنان دستگاه را به خوبی می شناختند، با این حال یک پرستار جدید هنوز قبل از هر بار استفاده مکث می کرد. فقط برای خواندن اعداد مجبور شد دستگاه را به سمت نور کج کند. پس از طراحی مجدد با متن بزرگتر، کنتراست قوی تر و نمادهای واضح تر، تیم سریعتر حرکت کرد و فشار کمتری احساس کرد. بدون درام بدون سخنرانی بزرگ فقط تناسب بهتری بین ابزار و کاربر دارد. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. من همیشه روی جزئیات طراحی تمرکز می‌کنم که خطای کاربر را کاهش می‌دهد: اشکال پاک ابزار باید در صورت امکان هدف خود را از طریق شکل به تنهایی نشان دهد. گرفتن باید طبیعی باشد. یک دکمه باید با حسگر یا نقطه رهاسازی متفاوت باشد. وقتی هر قسمت یکسان به نظر می رسد، مردم سرعت خود را کاهش می دهند و حدس می زنند. نشانه های رنگی که به راحتی خوانده می شوند من استفاده از رنگ را که ساده و ثابت است دوست دارم. یک علامت قرمز برای نقطه توقف. علامت آبی برای خط آب. یک چراغ سبز برای وضعیت آماده. من از رنگ‌های زیاد اجتناب می‌کنم زیرا الگوهای شلوغ می‌توانند افراد را گیج کنند، مخصوصاً در مراقبت‌های سریع. برچسب های قابل خواندن برچسب های کوچک باعث ایجاد مشکل می شوند. من متنی را ترجیح می دهم که ساده، کوتاه و در جایی قرار گیرد که چشم از قبل به آن نگاه می کند. اگر شخصی مجبور باشد ابزار را بچرخاند تا برچسب را پیدا کند، طرح بیش از حد درخواست می کند. دستگیره های پایدار یک سطح صاف می تواند یک گام معمولی را به خطر تبدیل کند. من به دنبال دستگیره های بافت دار، وزن متعادل و لبه هایی هستم که در دست احساس امنیت می کنند. به دستکش، عرق کردن و حرکت سریع هم فکر می کنم. یک ابزار هنوز باید در آن لحظات ثابت بماند. سطوح تمیز من به تمیز کردن اهمیت زیادی می دهم. اگر یک شکل دارای شکاف های عمیق باشد، گرد و غبار و سیال می تواند ایجاد شود. اگر دسترسی به گوشه ای سخت باشد، افراد ممکن است از آن نقطه بگذرند. سطح صاف و فرم بدن ساده مراقبت روزانه را آسان تر می کند. من هم به تنظیمات فکر می کنم. بیمارستان با خانه یکی نیست. در یک بیمارستان، کارکنان ممکن است چندین بار در یک شیفت از یک ابزار استفاده کنند. طراحی باید از سرعت پشتیبانی کند و فشار را کاهش دهد. در خانه، کاربر ممکن است یک بیمار، یکی از اعضای خانواده یا یک مراقب بدون سابقه پزشکی باشد. در این صورت، ابزار باید از همان استفاده اول احساس آرامش و راحتی داشته باشد. من گام های کمتر، اقدامات پنهان کمتر، و شانس کمتری برای فشار دادن قسمت اشتباه می خواهم. گلوکز متر یک مثال خوب است. اگر صفحه نمایش خیلی کوچک باشد، خواندن نتیجه ممکن است سخت باشد. اگر شکاف نوار نامشخص باشد، کاربر ممکن است آن را به روش اشتباه وارد کند. اگر دکمه‌ها شبیه هم هستند، کاربر ممکن است در حالی که سعی می‌کند یک مورد را ذخیره کند، دکمه اشتباه را فشار دهد. طراحی ایمن‌تر این نقاط درد را با علائم واضح، طرح‌بندی ساده، و سیگنال بازخوردی که به کاربر می‌گوید عمل انجام شده را حل می‌کند. من همچنین به سیگنال های بازخورد توجه می کنم. یک کلیک ملایم، یک صدای روشن یا یک صدای کوتاه می تواند به کاربر کمک کند تا بداند ابزار آماده است. آن سیگنال کوچک شک را کاهش می دهد. مردم نمی خواهند تعجب کنند که آیا چیزی کار کرده است. آنها یک نشانه روشن و یک قدم بعدی تمیز می خواهند. برای من، بهترین طراحی همیشه کاربر را از استرس قابل اجتناب محافظت می کند. مردم را مجبور به یادآوری بیش از حد نمی کند. این عمل اصلی را پنهان نمی کند. تمیز کردن را سخت نمی کند. وقتی اتاق شلوغ است از کاربر نمی خواهد متن کوچک را بخواند. من طرحی را ترجیح می دهم که با شکل، فاصله و منطق ساده صحبت کند. وقتی این ایده را برای تیم‌ها توضیح می‌دهم، از یک روش کوتاه استفاده می‌کنم: به دست توجه کنید مراقب نحوه نگه داشتن ابزار توسط افراد باشید. چشم ها را بررسی کنید ببینید ابتدا به کجا نگاه می کنند و کجا گیر می کنند. مراحل را آزمایش کنید هر عمل را از ابتدا تا انتها بشمارید. قسمت های اضافی را بردارید فقط آنچه به کار کمک می کند نگه دارید. دوباره تحت فشار آن را امتحان کنید از ابزار با دستکش، نور کم و زمان محدود استفاده کنید. این روش به من کمک می کند نقاط ضعف را زود تشخیص دهم. یک ابزار پزشکی ایمن تر فقط مربوط به بررسی های ایمنی نیست. در مورد اعتماد نیز هست. وقتی کاربر به ابزار اعتماد کند، مرحله مراقبت کمتر احساس تنش می کند. این اعتماد از تصمیمات کوچک طراحی رشد می کند، نه از ادعاهای بلند. من معتقدم طراحی خوب باید آرام باشد. بهترین ابزار کار خود را بدون درخواست توجه انجام می دهد. چسبندگی واضحی می دهد. نتیجه واضحی را نشان می دهد. تمیز کردن آن آسان می ماند. از شخصی که باید در محل کار یا خانه از آن استفاده کند پشتیبانی می کند. به همین دلیل است که من به دنبال طراحی هوشمند در ابزار پزشکی هستم. من اشتباهات کمتری می خواهم. من تمرین راحت تری می خواهم. من روال های آرام تری می خواهم. من ابزاری می خواهم که به مردم کمک کند با دقت بیشتر و حدس و گمان کمتر عمل کنند. اگر یک طرح بتواند یک کار سخت را آسان تر کند، من ارزش واقعی را در آن می بینم. امروز با ما تماس بگیرید تا Shirlin.Su بیشتر بدانید: shirlin.su@mac.minaik.com/WhatsApp +8617751097908.

نورمن دان 2013 طراحی چیزهای روزمره کارایون پاسکال 2006 طراحی سیستم کار برای ایمنی بیمار مدل SEIPS ویکلوند مایکل ای و کندلر جودیت 2021 طراحی برای عوامل انسانی در تجهیزات پزشکی اولریش کارل تی و اپینگر استیون دی 2020 طراحی محصول و توسعه دستگاه های پزشکی A202015 Devices Cooper Alan Reimann Robert Cronin David Noessel and Csizmadia Dave 2014 About Face The Essentials of Interaction Design