طراحی صنعتی که واقعا کار می کند - چرا 68 درصد جراحان از ابزارهای خود متنفرند؟

من فکر نمی کنم جراحان از ابزارهای خود متنفر باشند. من فکر می کنم آنها از اتفاقی که وقتی ابزاری مانع کار خوب می شود، بیزارند. یک ابزار می‌تواند براق، گران و دارای ویژگی‌هایی باشد، با این حال هنوز در دست شما احساس اشتباه می‌کند. می تواند حرکت تمیز را کند کند، به مچ دست فشار بیاورد، نما را تار کند، یا جراح را مجبور به توقف و تنظیم کند. وقتی این اتفاق می افتد، اعتماد به سرعت کاهش می یابد. من این را بیش از یک بار در بیمارستان دیده ام. یک جراح دستش را به گیره‌ای برد که از بیرون خوب به نظر می‌رسید، اما دستکش با دستکش لیز می‌خورد. ابزار دیگری نقص طراحی کوچکی داشت که زاویه دست را ناخوشایند می کرد، بنابراین جراح مجبور شد بارها و بارها وضعیت بدن را تغییر دهد. این یک شکست چشمگیر نبود. این یک تخلیه مداوم در تمرکز بود. مشکل واقعی همین است. جراحان زبان فانتزی نمی خواهند. آنها ابزارهایی می خواهند که طبیعی باشند، قابل اعتماد باقی بمانند و به ریتم عمل احترام بگذارند. یک ابزار خوب باید در کار ناپدید شود. اگر جراح بیش از حد متوجه ابزار شود، ممکن است طراحی از قبل شکست بخورد. من پنج دلیل متداول می بینم که چرا جراحان از ابزارهای خود ناامید می شوند. اولین مورد ارگونومی ضعیف است. دسته ای که خیلی ضخیم باشد می تواند دست را تحت فشار قرار دهد. گیره ای که خیلی صاف باشد می تواند تحت فشار بلغزد. ابزاری که روی کاغذ فشرده به نظر می رسد ممکن است پس از استفاده مکرر همچنان سنگین باشد. جزئیات کوچک در اینجا مهم است. دست هر زاویه ناجور را به خاطر می آورد. دوم بازخورد ضعیف است. یک جراح باید کنترل خود را احساس کند. اگر ابزاری مقاومت مبهم بدهد، کاربر شروع به حدس دوم هر حرکت می کند. این تردید اضافی در توجه گران است. در جراحی، توجه محدود است. یک ابزار باید پاسخ روشنی بدهد، نه یک بازی حدس زدن. سومین مورد دید ضعیف است. من یک بار مشاهده کردم که لنز دوربین در طول یک عمل لاپاراسکوپی مه می شود. تیم مجبور شد مکث کند، آن را تمیز کند و از سر بگیرد. هیچ کس آن را فاجعه نامید، اما حال و هوای اتاق تغییر کرد. ابزاری که دید را مسدود می کند یا در زمین به هم ریختگی ایجاد می کند، می تواند یک کیس صاف را به یک مورد خسته کننده تبدیل کند. چهارم عملکرد غیر قابل اعتماد است. ابزاری که در یک مورد خوب و در مورد بعدی ضعیف عمل می کند، شک ایجاد می کند. جراحان رفتار غافلگیرکننده نمی خواهند. آنها ثبات می خواهند. اگر دستگاهی بدون اخطار گیر کند، شل شود، کدر شود یا حس خود را تغییر دهد، اعتماد به نفس یکباره کاهش می یابد. پنجمین پشتیبانی بد در اطراف ابزار است. این بخش نادیده گرفته می شود. بسته‌بندی‌هایی که به سختی باز می‌شوند، دستورالعمل‌هایی که مبهم به نظر می‌رسند، قطعاتی که گم شده‌اند یا تنظیماتی که خیلی طول می‌کشد، همگی می‌توانند قبل از شروع عمل باعث تحریک شوند. جراح ممکن است این ابزار را مقصر بداند، اما مسئله بزرگتر تجربه کامل است. جراحان واقعا چه می خواهند؟ آنها کنترل می خواهند. آنها سرعت بدون هرج و مرج می خواهند. آنها ابزاری می خواهند که مناسب دست باشد، به وضوح پاسخ دهد، پایدار بماند و بدون تلاش اضافی از کار پشتیبانی کند. من فکر می کنم اینجا جایی است که بسیاری از برندها نکته را از دست می دهند. آنها در مورد ویژگی ها صحبت می کنند. جراحان به اصطکاک فکر می کنند. آنها در مورد مواد صحبت می کنند. جراحان به این فکر می کنند که آیا ابزار تحت فشار برای کار مناسب است یا خیر. آنها در مورد مشخصات صحبت می کنند. جراحان پس از سومین مورد در روز به خستگی فکر می کنند. یک مثال ساده این را روشن می کند. جراحي كه دو فورسپس را مقايسه مي‌كند، ممكن است به فهرست طولاني ويژگي‌ها اهميت ندهد. یکی از ابزارها ممکن است پایان بهتری داشته باشد، اما اگر دستگیره دست را خسته کند، انتخاب آسان می شود. ابزار دیگر ممکن است ساده به نظر برسد، اما احساس می‌کند متعادل و ثابت است. در اتاق عمل، آن ابزار دوم اغلب برنده است. اگر شرکتی بخواهد ابزارهای جراحی بهتری بسازد، من روی چند نکته اساسی تمرکز خواهم کرد. با دستکش، چسبندگی را ثابت کنید. وزن را متعادل نگه دارید. قطعات غیر ضروری را کاهش دهید. ابزار در حال استفاده را تست کنید، نه تنها روی میز. به صحبت‌های جراحان گوش دهید که ناراحتی‌های کوچکی را که همیشه یادداشت نمی‌کنند توصیف می‌کنند. نکته آخر بیشتر از آن چیزی است که بسیاری از تیم ها فکر می کنند. جراحان اغلب درد را به روش های آرام توصیف می کنند. آنها می گویند یک ابزار "خاموش" به نظر می رسد. آنها می گویند "بیشتر از آنچه باید تلاش می کند." آنها می گویند "بد نیست، فقط استفاده از آن خوشایند نیست." این نظرات مفید است. آنها به مشکلات طراحی اشاره می کنند که ممکن است در بروشور نشان داده نشود. همچنین فکر می‌کنم وقتی ابزاری ساده بماند، اعتماد افزایش می‌یابد. ساده به معنای ارزان نیست. ساده یعنی واضح. یعنی جراح می تواند نتیجه هر حرکت را پیش بینی کند. این به معنای شگفتی های کمتر، تنظیمات کمتر و حواس پرتی کمتر است. وقتی ابزاری به دست ها، چشم ها و تمرکز کاربر احترام می گذارد، کل اتاق تفاوت را احساس می کند. بنابراین اگر از من بپرسید که چرا جراحان از ابزارهای خود متنفرند، پاسخ من این است: آنها از خود ابزار متنفر نیستند. آنها از تاخیر متنفرند. آنها از فشار متنفرند. آنها از تناسب ضعیف متنفرند. آن‌ها از هر چیزی که تمرکز را از بین می‌برد، وقتی دقت مهم‌تر است، متنفرند. یک ابزار جراحی خوب در سکوت احترام به دست می آورد. این کار خود را انجام می دهد، از سر راه می ماند و به جراح اجازه می دهد کار خود را انجام دهد.

طراحی صنعتی که در واقع کار می کند با یک سوال ساده شروع می شود: چه کسی از این محصول استفاده خواهد کرد و چه چیزی این استفاده را آسان می کند؟ من محصولات زیادی را دیده‌ام که در رندر تیز به نظر می‌رسند و در استفاده روزانه دست و پا چلفتی به نظر می‌رسند. ابزاری که از دست می لغزد. وسیله ای که به سختی تمیز می شود. پنل کنترلی که افراد را مجبور به حدس زدن می کند. شکل ممکن است روی صفحه نمایش خوب به نظر برسد، اما محصول کار بیشتری را برای کاربر ایجاد می کند. این همان جایی است که طراحی موضوع را از دست می دهد. دیدگاه من مستقیم است: طراحی صنعتی خوب باید استرس را کاهش دهد، در تلاش صرفه جویی کند و به محصول احساس طبیعی کند. من با دکوراسیون شروع نمی کنم. من با استفاده شروع می کنم. از خودم می پرسم: - دست چگونه آن را نگه می دارد؟ - اول چشم کجا می رود؟ - کدام قسمت بیشتر لمس می شود؟ - چه قسمتی جریان کاربر را می شکند؟ - آیا کسی می تواند در حالی که خسته، مشغول یا پرت است از آن استفاده کند؟ این سوالات اهمیت دارند زیرا مردم از محصولات در یک محیط کامل استفاده نمی کنند. یک کارگر انبار ممکن است دستکش بپوشد. ممکن است یک پرستار نیاز به حرکت سریع داشته باشد. یک کاربر خانگی ممکن است فقط یک بار برچسب را بخواند. طرحی که کار می کند باید متناسب با آن لحظات باشد. یک مثال برای من باقی می ماند. یک اسکنر کوچک دستی که در انباری استفاده می‌شد مدام باعث شکایت می‌شد. بدنه خیلی صاف بود، بنابراین لیز خورد. دکمه خیلی نزدیک به لبه قرار داشت، بنابراین کارگران به اشتباه آن را فشار دادند. صفحه نمایش روشن بود، اما نمادها کوچک بودند. تیم نیازی به فرم زیباتر نداشت. آنها به یکی بهتر نیاز داشتند. ما دستگیره را تنظیم کردیم، دکمه را حرکت دادیم، کنتراست را افزایش دادیم و پایه شارژ را راحت‌تر قرار دادیم. محصول زرق و برق دار نشد. مفید شد. این همان تغییری است که من به آن اعتماد دارم. وقتی روی طراحی صنعتی کار می کنم، معمولاً روی چهار چیز تمرکز می کنم. ابتدا استفاده کنید یک محصول باید با وظیفه مطابقت داشته باشد. اگر قرار است دستگاهی مرتباً حمل شود، وزن را پایین نگه می‌دارم و چنگال را واضح نگه می‌دارم. اگر روی پیشخوان بنشیند، به دسترسی، پایداری و تمیز کردن فکر می کنم. اگر با عجله استفاده می شود، کنترل ها را ساده نگه می دارم. ** فرم با هدف ** من خطوط تمیز را دوست دارم، اما هرگز اجازه نمی دهم که شکل مبارزه عمل کند. لبه منحنی می تواند به دست کمک کند. یک دکمه فرو رفته می تواند خطاها را متوقف کند. یک پایه شفاف می تواند تعادل را بهبود بخشد. هر خط باید جایگاه خود را به دست آورد. مواد منطقی من مواد را برای استفاده انتخاب می کنم نه برای نمایش. روکش مات می تواند سایش را پنهان کند. یک ناحیه با لمس نرم می تواند به گرفتن کمک کند. یک پوسته قوی تر می تواند از قسمت های داخلی محافظت کند. اگر سطحی به سرعت لکه شود یا خیلی راحت خراشیده شود، کاربر متوجه می شود. بازخورد واضح مردم می خواهند بدانند محصول چه کاری انجام می دهد. یک نور، یک کلیک، یک تغییر صفحه یا یک صدای ساده می تواند شک را برطرف کند. من متوجه شده ام که انتخاب های کوچک بازخورد اغلب اعتماد را بیشتر از تغییرات شکل اصلی بهبود می بخشد. من همچنین مراقب نحوه ساخت محصول هستم. یک طرح می تواند عالی به نظر برسد و همچنان در تولید شکست بخورد. ممکن است به قطعات زیادی نیاز داشته باشد. ممکن است جمع آوری آن سخت باشد. ممکن است مواد را هدر دهد. وقتی زود به کارخانه فکر می کنم، بعداً در زمان صرفه جویی می کنم. همچنین تعمیر، بسته بندی و ارسال محصول را آسان تر می کنم. که هم به کسب و کار و هم به کاربر کمک می کند. این روند عملی من است: - کاربر اصلی و کار اصلی را تعریف می کنم - نقاط درد را در استفاده روزانه فهرست می کنم - با عملکرد قبل از سبک طراحی می کنم - چسبندگی، دستیابی و اندازه را آزمایش می کنم - بررسی می کنم که آیا محصول می تواند بدون استرس ساخته شود - من جزئیات را دوباره بعد از اولین نمونه بررسی می کنم. من تماشا می کنم که مردم چگونه واکنش نشان می دهند. اگر قبل از فشار دادن یک دکمه مکث کنند، مشکلی وجود دارد. اگر بپرسند محصول را کجا نگه دارید، دستگیره نیاز به کار دارد. اگر یک ناحیه را با احتیاط تمیز کنند و از دیگری اجتناب کنند، طراحی سطح ممکن است گیج کننده باشد. تابلوهای کوچکی از این دست بیشتر از یک رندر صیقلی به من می گویند. یک مثال خوب از دستگاهی است که روی آن کار کردم. نسخه اصلی نمای جلویی خوبی داشت، اما برداشتن مخزن آب سخت بود. کاربران باید هر بار که دستگاه را دوباره پر می کردند، آن را بلند می کردند. ما نقطه دسترسی را تغییر دادیم، دسته را باز کردیم و خط پر را راحت‌تر دیدیم. این محصول همچنان در نمایشگر تمیز به نظر می رسید. در خانه هم بهتر عمل کرد. این تعادلی است که من برای آن هدف دارم. من همچنین معتقدم طراحی صنعتی باید به زمان و توجه خریدار احترام بگذارد. مردم وقتی متوجه می شوند که یک محصول به راحتی قابل درک است. آنها همچنین متوجه می شوند که چه زمانی نیاز به تلاش اضافی دارد. اگر دستگاهی به راهنمای راه اندازی طولانی نیاز دارد، طراحی آن باید مورد سوال قرار گیرد. اگر بعد از چند بار تلاش ناموفق می توان یک قطعه را فقط به یک طریق وصل کرد، شکل باید ساده شود. من محصولاتی را دوست دارم که بعد از استفاده احساس می‌کنند، نه قبل از آن. بهترین توصیه من ساده است: طراحی برای دست. طراحی برای چشم. طراحی برای کار طراحی برای مکانی که محصول در آن زندگی خواهد کرد. وقتی آن مسیر را دنبال می کنم، نتیجه صادقانه به نظر می رسد. محصول کار خود را انجام می دهد. کاربر اصطکاک کمتری را احساس می کند. کسب‌وکار طرحی می‌گیرد که می‌توان آن را ساخت، فروخت و با دردسر کمتری استفاده کرد. منظور من از طراحی صنعتی که در واقع کار می کند، همین است.

وقتی می خوانم 68 درصد جراحان ابزار بهتری می خواهند، شعاری نمی بینم. فشار میبینم دست های خسته را می بینم. من تیم‌هایی را می‌بینم که سعی می‌کنند کنترل خود را در مراحل طولانی حفظ کنند، در حالی که ابزارهای قدیمی سرعت آن‌ها را کاهش می‌دهند، به فشار اضافه می‌کنند و کارهای ساده را سخت‌تر از آنچه باید احساس می‌کنند. من همچنین سیگنال خرید واضحی می بینم. اگر تعداد زیادی از جراحان ابزارهای بهتری می خواهند، این پیام به راحتی قابل درک است: بسیاری از ابزارهای فعلی هنوز چیزی را که کاربران بیشتر به آن نیاز دارند از دست می دهند. من فکر می کنم مشکل فقط به وضوح یا قدرت نیست. این در مورد احساس است. در مورد تعادل است. این در مورد نحوه نشستن یک ابزار پس از استفاده طولانی در دست است. این در مورد این است که آیا یک جراح می تواند به جای مبارزه با ابزار، روی بیمار متمرکز بماند یا خیر. من بارها این نوع بازخورد را شنیده ام: "این ابزار کار می کند، اما من را فرسوده می کند." "این چنگ زدن بعد از مدتی از بین می رود." "من چیزی می خواهم که به من کنترل بیشتری بدهد." اینها نظرات کوچک در ظاهر است. در کار واقعی، آنها می توانند بر راحتی، سرعت و اعتماد به نفس تأثیر بگذارند. من به ابزارهای جراحی بهتر از طریق سه نیاز ساده نگاه می کنم. اولین نیاز راحتی است. یک ابزار باید از دست حمایت کند نه اینکه با آن مبارزه کند. زمانی که دسته خیلی سنگین، خیلی سفت یا به شکلی باشد که به خوبی جا نمی‌شود، کاربر به سرعت آن را احساس می‌کند. یک طراحی خوب می تواند فشار را کاهش دهد و به جراح کمک کند ثابت بماند. نیاز دوم کنترل است. در جراحی، حرکات کوچک مهم هستند. ابزاری که حس تمیزی می دهد می تواند کار را روان تر کند. جراح می تواند با تلاش کمتری حرکت کند. دست می تواند آرام بماند. ذهن می تواند روی کار بماند. نیاز سوم اعتماد است. یک جراح نباید مکث کند و فکر کند که آیا این ابزار مقاومت می کند یا خیر. ابزار باید در هر مرحله قابل اعتماد باشد. این اعتماد ناشی از طراحی شفاف، مواد جامد و استفاده مداوم است. من فکر می کنم بسیاری از شرکت ها این بخش را از دست داده اند. آنها در مورد ویژگی ها صحبت می کنند، اما تجربه روزانه را فراموش می کنند. یک صفحه محصول می تواند چیزهای زیادی بگوید. دست حقیقت را می گوید. یکی از کلینیک‌هایی که من از آن بازدید کردم یک مثال ساده را به اشتراک گذاشت. تیم آنها به یک ساز سبک تر با گرفتن بهتر تغییر تغییر داد. این شیفت همه مسائل اتاق را حل نکرد، با این حال کارکنان گفتند که مدیریت پرونده های طولانی آسان تر است. این نوع بازخورد بیشتر از جمله بندی پر زرق و برق اهمیت دارد. این ناشی از استفاده است، نه تبلیغات. اگر بخواهم ابزاری را برای یک تیم جراحی انتخاب کنم، چند سوال ساده می‌پرسم: آیا این ابزار به خوبی روی دست می‌آید؟ آیا کاربر می تواند در استفاده طولانی مدت راحت بماند؟ آیا کنترل ثابتی می دهد؟ آیا تیم با استفاده دوباره و دوباره از آن احساس اطمینان می کند؟ من این سوالات را می پرسم زیرا بهترین ابزار همیشه آنی نیست که بلندترین ادعا را داشته باشد. اغلب این چیزی است که کار را روان تر و طبیعی تر می کند. من همچنین معتقدم بازار در حال تغییر است. جراحان در حال حاضر مستقیم تر هستند. آنها می دانند چه چیزی آنها را کند می کند. آنها می دانند که چه زمانی یک ابزار کمک می کند و چه زمانی مانع ایجاد می شود. آنها وعده های مبهم نمی خواهند. آنها حمایت عملی می خواهند. به همین دلیل است که عدد 68 درصد اهمیت دارد. تقاضا را نشان می دهد. یک شکاف را نشان می دهد. این نشان می دهد که طراحی بهتر هنوز جای رشد دارد. برای برندها و فروشندگان، درس ساده است. از نزدیک گوش کن با عبارات واضح صحبت کنید. نشان دهید که چگونه ابزار در استفاده واقعی کمک می کند. از زبان ساده استفاده کنید. از زیاده خواهی بپرهیزید. روی نقاط درد روزانه ای که کاربر از قبل می داند تمرکز کنید. این رویکرد صادقانه تر به نظر می رسد و همچنین مفیدتر است. وقتی درباره ابزارهای جراحی می نویسم، مدام به یک ایده برمی گردم: ابزار خوب باید باعث شود افراد ماهر در کارشان احساس امنیت بیشتری کنند. این همان چیزی است که کاربران می خواهند. این چیزی است که خریداران متوجه آن می شوند. این همان چیزی است که در طول زمان باعث ایجاد اعتماد می شود.

من بارها و بارها همین مشکل را در تنظیمات جراحی می بینم: مراحل بسیار زیاد، سر و صدای زیاد، و شانس بسیار زیاد برای اشتباهات کوچک. یک طراحی ساده می تواند این فشار را کاهش دهد. وقتی دستگاه، صفحه نمایش، سینی یا گردش کار تمیز به نظر می رسد و استفاده از آن آسان است، تیم انرژی کمتری را برای حدس زدن صرف می کند. جراح می تواند متمرکز بماند. پرستار می تواند سریعتر حرکت کند. اتاق احساس آرامش بیشتری می کند. این مهم زمانی است که هر عملی نیاز به مراقبت دارد. فکر نمی کنم طراحی ساده به معنای ساده بودن باشد. من فکر می کنم این به معنای حذف قسمت هایی است که باعث کاهش سرعت افراد می شود. یک طراحی جراحی خوب باید به این روش‌ها کمک کند: - برچسب‌ها به راحتی خوانده می‌شوند - دکمه‌ها در جایی قرار می‌گیرند که دست‌ها انتظار آن‌ها را دارند - طرح‌بندی از یک بار استفاده به بعد ثابت می‌ماند - تمیز کردن ساده می‌ماند - عمل اصلی فوراً برجسته می‌شود. من دیده‌ام که چگونه انتخاب‌های کوچک طراحی کار روزانه را تغییر می‌دهند. یک بار پرستاری به من گفت که یک صفحه کنترل شلوغ باعث می‌شود قبل از هر بار استفاده مکث کند. او مجبور شد بارها و بارها همان صفحه را بررسی کند تا مطمئن شود که گزینه مناسب را فشار داده است. پس از طراحی مجدد پانل با آیکون های کمتر و متن بزرگتر، او گفت که کار نرم تر به نظر می رسد. کامل نیست. فقط راحت تر میشه اعتماد کرد چنین تغییری چشمگیر به نظر نمی رسد. هنوز هم کمک می کند. همچنین کلینیکی را به یاد دارم که به چیدمان سینی با ترتیب ثابتی برای ابزارها تغییر مکان داد. تیم از اتلاف وقت برای جستجوی اقلام جلوگیری کرد. کارکنان جدید این راه‌اندازی را سریع‌تر یاد گرفتند. اتاق کمتر شلوغ به نظر می رسید، و روند با ثبات تر به نظر می رسید. این چیزی است که من در مورد طراحی ساده دوست دارم. این باعث صرفه جویی در توجه بیمار می شود، نه رابط. وقتی به جراحی ایمن تر نگاه می کنم، با کلمات فانتزی شروع نمی کنم. من با استفاده روزانه شروع می کنم. یک طرح ارزش اعتماد من را دارد که به این سؤالات پاسخ دهد: - آیا می توانم آن را در یک نگاه درک کنم؟ - آیا می توانم بدون فکر اضافی از آن استفاده کنم؟ - آیا می توانم آن را بدون مشکل تمیز کنم؟ - آیا تیم من می تواند آن را بدون تاخیر طولانی یاد بگیرد؟ - آیا تحت فشار می تواند ثابت بماند؟ اگر پاسخ مثبت است، طرح ارزش دارد. من همچنین معتقدم طراحی ساده از کار گروهی بهتر پشتیبانی می کند. در اتاق جراحی، هر فرد به فرد بعدی بستگی دارد. تنظیم واضح سردرگمی را کاهش می دهد و به همه کمک می کند تا با هم حرکت کنند. وقتی یک ابزار شبیه ابزار دیگری به نظر می رسد، احتمال اشتباهات بیشتر می شود. وقتی چیدمان ساده و ثابت باشد، افراد زمان کمتری را صرف بررسی و زمان بیشتری برای انجام کارهایی می کنند که برای انجام آن آموزش دیده اند. دیدگاه من ساده است. ایمن ترین طرح اغلب طرحی است که از سر راه خارج می شود. نباید توجه را به خود جلب کند. این باید کار را آسان تر کند، مراحل را تمیزتر کند، و اتاق را متمرکزتر کند. به همین دلیل است که من به طراحی ساده در جراحی اعتماد دارم. به تیم احترام می گذارد، به بیمار احترام می گذارد و بدون ایجاد سر و صدا از کار پشتیبانی می کند. با ما در Shirlin.Su تماس بگیرید: shirlin.su@mac.minaik.com/WhatsApp +8617751097908.

Don Norman 2013 The Design of Everyday Things Peter T Scholten 2019 Ergonomics and Human Factors in Surgical Instrument Design Megan L Hart 2021 اصول طراحی کاربر محور برای تجهیزات پزشکی جیمز آر کالینز 2020 عملکرد ابزار جراحی و گردش کار بالینی کارایی طراحی Stratefer2020Bennet تجهیزات آنتونی کی رید 2024 کنترل راحتی و اعتماد به ابزارهای جراحی مدرن