"این همه چیز را تغییر داد" - دکتر. لین، جراح اصلی در جانز هاپکینز. ببینید چرا.

قبلاً فکر می کردم انرژی کم من فقط بخشی از یک زندگی پرمشغله است. خسته از خواب بیدار شدم، بعد از ناهار به دیوار برخورد کردم و بقیه روز را به خود کشاندم. قهوه برای مدتی کمک کرد. تنقلات هم همینطور. آسودگی هرگز دوام نیاورد. مدام از خودم می‌پرسیدم که چرا نمی‌توانم ثابت بمانم، حتی وقتی سخت تلاش می‌کردم. بعد از اینکه شنیدم دکتر لین یک ایده ساده را توضیح می‌دهد، این موضوع تغییر کرد: اکثر مردم به یک اصلاح چشمگیر نیاز ندارند. آنها به روالی نیاز دارند که بتوانند تکرار کنند. که با من ماند. من از تعقیب پاسخ سریع بعدی منصرف شدم و شروع به نگاه کردن به چیزهای کوچکی کردم که می توانستم هر روز کنترل کنم. من با وعده های غذایی خود شروع کردم. من صبحانه را حذف کرده بودم، سپس سریع غذا می خوردم که احساس لرزش کردم. نکته دکتر لین ساده بود: وقتی بیش از حد صبر می کنم، اغلب دیرتر پرخوری می کنم و بعد از آن حالم بدتر می شود. من سعی کردم روز را سبک تر شروع کنم، مانند تخم مرغ، ماست، جو دوسر یا میوه با آجیل. هدف من کمال نبود. فقط یه چیز ثابت میخواستم در طول روز کاری متوجه تغییر شدم. تمرکزم بیشتر ماند. قبل از ناهار آن افت شدید را احساس نکردم. روزهایی که تا ظهر چیزی نخوردم، ذهنم ابری می شد و حالم تند می شد. روزهایی که زودتر یک وعده غذایی واقعی می خوردم، احساس یکنواختی بیشتری داشتم. که به راحتی قابل مشاهده بود. به حرکت هم توجه کردم. منظورم یک جلسه کامل ورزشگاه نیست. منظورم پیاده روی کوتاه بعد از غذا، چند حرکت کششی بین تماس ها، و ایستادن در زمانی که بیش از حد طولانی نشسته بودم. دکتر لین گفت: حرکت می تواند به بدن بعد از غذا خوردن کمک کند و از احساس سنگینی روز جلوگیری کند. که با تجربه خودم مطابقت داشت. یک روز بعد از ظهر، آن را تست کردم. ناهار را پشت میزم خوردم، سپس به سر کار برگشتم. احساس کندی و کمی خواب آلودگی داشتم. روز بعد، همان ناهار را خوردم، سپس ده دقیقه بیرون رفتم. واضح تر برگشتم کار من تغییر نکرد. بدن من انجام داد. خواب قطعه بعدی بود. من عادت داشتم با خواب مانند چیزی رفتار کنم که بعداً می توانم به آن برسم. که هرگز خوب کار نمی کرد. شروع کردم به نگه داشتن زمان خوابم نزدیک به همان محدوده هر شب. من هم قبل از خواب گوشیم را کنار گذاشتم که سخت تر از آن چیزی بود که انتظار داشتم. چند شب اول احساس ناخوشایندی داشت. بعد از آن، ذهنم سریعتر آرام شد. من هنوز هم گاه و بیگاه شب های دیر وقت دارم. زندگی همیشه از یک برنامه کامل پیروی نمی کند. چیزی که تغییر کرد این است که دیگر اجازه نمی دهم یک شب سخت به هفته ای سخت تبدیل شود. توصیه دکتر لین جادویی نبود. مفیدتر از جادو بود. از من می خواست بدون نمایش به عاداتم نگاه کنم. این چیزی است که من در همان نقطه به هر کسی می گویم: وعده های غذایی خود را ساده و ثابت نگه دارید در طول روز بدن خود را به روش های کوچک حرکت دهید تا جایی که می توانید از خواب خود محافظت کنید به چیزهایی که احساس بهتری دارید توجه کنید، نه فقط به چیزهایی که به نظر می رسد خوب است، همچنین یاد گرفتم که کلمه به کلمه روتین دیگران را کپی نکنم. چیزی که برای من مفید بود توجه به الگوهای خودم بود. یکی از دوستانم بعد از کوچکتر کردن ناهار و شام زودتر احساس بهتری داشت. یکی دیگر از دوستان به آب بیشتر و میان وعده های دیرهنگام کمتری نیاز داشت. ما زندگی های متفاوتی داشتیم، اما همان درس بارها و بارها نشان داده شد: تغییرات کوچک زمانی می توانند اهمیت داشته باشند که با زندگی واقعی مطابقت داشته باشند. الان بیشتر بهش اعتماد دارم من به دنبال راه حل های افراطی نیستم. من به دنبال عادت خوب بعدی هستم که بتوانم فردا تکرار کنم. این تغییر باعث شد روزهای من سبک‌تر شود، تمرکزم ثابت‌تر شود و انتخاب‌هایم کمتر تصادفی به نظر برسند. به همین دلیل است که توصیه دکتر لین با من ماند. راهی به من داد تا از حدس زدن دست بردارم و شروع به توجه کنم.

وقتی مردم صحبت های یک جراح را می شنوند، اغلب انتظار پاسخی چشمگیر دارند. من نمی کنم. چیزی که معمولاً تفاوت را ایجاد می کند، ساکت تر از آن است. من دیده ام که مردم روی خود این روش تمرکز می کنند و روزهای اطراف آن را فراموش می کنند. آنها نگران لحظه بزرگ هستند، سپس وقتی درد، خستگی، تورم یا ترس ظاهر می شود، احساس گم شدن می کنند. آنجاست که بسیاری از مردم با هم مبارزه می کنند. نه به این دلیل که آنها بی دقت هستند، بلکه به این دلیل که برنامه ساده ای را که می توانند دنبال کنند به دست نمی آورند. یک جراح جان هاپکینز یک بار نکته‌ای را به اشتراک گذاشت که با من ماند: نتیجه به همان اندازه که در طول آن اتفاق می‌افتد، بر اساس آنچه قبل و بعد از عمل اتفاق می‌افتد شکل می‌گیرد. من با آن موافقم. من آن را در زندگی واقعی دیده ام. بیماری که بعد از جراحی زانو با او صحبت کردم به من گفت که انتظار دارد قسمت سخت آن عمل باشد. او گفت که چالش واقعی این است که یاد بگیریم چگونه کمی راه برویم، کمی استراحت کنیم، خوب غذا بخوریم، و وقتی چیزی احساس می‌کنیم، سوال بپرسیم. او زمانی که بهبودی را به جای یک بازی حدس زدن مانند یک روال روزانه رفتار کرد، بهتر عمل کرد. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. آنها یک پاسخ قوی می خواهند. آنها به یک فرآیند روشن نیاز دارند. من آن را ساده نگه می دارم. من بر آمادگی، ارتباط و مراقبت های بعدی تمرکز می کنم. این مراحل هیجان انگیز به نظر نمی رسند. آنها کار می کنند. قبل از هر جراحی، من می خواهم که بیمار برنامه را بداند. چه چیزی باید بخورند؟ کدام داروها را باید قطع کنند؟ درد معمولی چه احساسی دارد؟ چه علائمی باید آنها را به پزشک بازگرداند؟ وقتی مردم پاسخ ها را می دانند، کمتر احساس ترس می کنند. ترس در سکوت رشد می کند. به مردم هم می گویم که چیزها را بنویسند. در یک ویزیت پزشکی، پس از رسیدن به خانه، به راحتی می توان نیمی از گفتگو را فراموش کرد. یک یادداشت کوتاه روی تلفن می تواند بعدا استرس زیادی را از بین ببرد. من دیده ام که مردم یک دستور مفید را به خاطر می آورند و سه دستورالعمل دیگر را فراموش می کنند. آن عادت کوچک می تواند کل مسیر بهبودی را تغییر دهد. من به حرکت هم توجه زیادی می کنم. بسیاری از مردم فکر می کنند استراحت به معنای انجام هیچ کاری نیست. این همیشه درست نیست. برای برخی از بیماران، حرکت آرام به بدن کمک می کند تا دوباره بیدار شود. یک پیاده‌روی کوتاه در سراسر اتاق، چند قدمی در راهرو، یا یک برنامه ورزشی ساده از تیم مراقبت می‌تواند به بدن کمک کند بدون فشار بیش از حد فعال بماند. البته برنامه ریزی صحیح به فرد و روش کار بستگی دارد. تغذیه نیز مهم است. من مشاهده کرده‌ام که بیماران زمانی که وعده‌های غذایی منظم می‌خورند، آب کافی می‌نوشند و غذاهایی را انتخاب می‌کنند که به آنها احساس ثبات می‌کند، بهتر عمل می‌کنند. بدنی که در حال شفا است نیاز به سوخت دارد. حذف وعده های غذایی می تواند درد را بدتر کرده و انرژی را سریعتر کاهش دهد. این به نظر اساسی می رسد، و همینطور است. عادات اولیه اغلب بیشترین وزن را دارند. خواب هم مهمه بدن خسته به خوبی بهبود نمی یابد. فردی که بد می خوابد، اغلب درد را شدیدتر احساس می کند و استرس را به خوبی تحمل نمی کند. من به مردم می‌گویم اتاق را آرام نگه دارند، استفاده از صفحه نمایش را قبل از خواب محدود کنند و راهنمایی‌هایی را که تیم مراقبت به آنها می‌دهد دنبال کنند. تغییرات کوچک می تواند شب ها را آسان تر کند. کنترل درد نیاز به صداقت دارد. بعضی ها سعی می کنند شجاع باشند و چیزی نگویند. دیگران نگرانند که پرسیدن درد به این معنی است که ضعیف هستند. من آن را اینطور نمی بینم. دردی که کنترل نشود می تواند بهبود را کند کند. دردی که به خوبی مدیریت شود می تواند به فرد کمک کند با فشار کمتری حرکت کند، نفس بکشد و استراحت کند. من همیشه از بیماران می خواهم که زودتر صحبت کنند، نه بعد از اینکه درد به یک مشکل بزرگتر تبدیل شود. بازدیدهای بعدی بیش از آنچه بسیاری از مردم انتظار دارند اهمیت دارند. من دیده ام که مردم تصور می کنند اگر زخم خوب به نظر برسد، همه چیز خوب است. این همیشه درست نیست. ویزیت بعدی به پزشک فرصتی می دهد تا بهبودی را بررسی کند، دارو را تنظیم کند، به سؤالات جدید پاسخ دهد و مشکلات کوچک را زودتر تشخیص دهد. نادیده گرفتن آن بازدید می تواند استرس قابل اجتناب ایجاد کند. یک الگوی واقعی برای من برجسته است. بیمارانی که بهترین عملکرد را دارند همیشه قوی ترین یا جوان ترین نیستند. آنها اغلب کسانی هستند که نامزد می کنند. آنها می پرسند: "امروز چه کار کنم؟" قرارهای خود را حفظ می کنند. آنها حتی زمانی که پیشرفت کند احساس می شود از برنامه پیروی می کنند. آنها منتظر کمال نیستند. آنها به حرکت خود ادامه می دهند. من فکر می کنم این چیزی است که باعث تفاوت در پیام جراح شده است. نه یک قدم معجزه آسا نه یک انتخاب کامل زنجیره ای از اقدامات کوچک و ثابت. اگر شما یا کسی که به او اهمیت می دهید در معرض جراحی قرار دارد، من سه چیز را در نظر داشته باشم: قبل از عمل برنامه را بدانید. سوالات ساده بپرسید تا زمانی که طرح مشخص شود. با بهبودی مانند بخشی از درمان رفتار کنید، نه یک فکر بعدی. این رویکرد ممکن است دراماتیک به نظر نرسد، اما چیزی بهتر از درام به مردم می دهد. به آنها جهت می دهد. و در بهبودی، جهت اهمیت دارد.

من اغلب روزها را با احساس خستگی، سنگینی و پشت سر گذاشتن همه چیز به پایان می‌بردم. میز من هنوز پر از برگه های باز بود. بدنم سفت شده بود. ذهنم مه گرفته بود. من مدام حجم کارم را سرزنش می کردم، اما مشکل واقعی ساده تر از این بود. دکتر لین به یک عادت اشاره کرد که من مدام از آن غافل بودم: مدت زیادی بعد از غذا می نشستم. او از من نخواست که تمام کارهای روزمره ام را بازسازی کنم. او به من گفت که یک تغییر کوچک را امتحان کنم - یک پیاده روی کوتاه بعد از غذا خوردن. در ابتدا، آنقدر کوچک به نظر می رسید که اهمیت نداشته باشد. من یک تعمیر بزرگتر می خواستم. من چیزی می خواستم که جدی به نظر برسد. چیزی که نیاز داشتم چیزی بود که بتوانم آن را تکرار کنم. بنابراین من آن را امتحان کردم. بعد از ناهار ایستادم، کفش‌هایم را پوشیدم و در اطراف بلوک قدم زدم. بعضی روزها آن را تا ده دقیقه نگه داشتم. بعضی روزها سرعتم را کندتر می کردم و نزدیک دفترم می ماندم. پیام ها رو چک نکردم من تماس نگرفتم. فقط راه افتادم و گذاشتم سرم کمی آرام شود. روزهای اول عجیب بود. مدام فکر می کردم که باید کار مفیدتری انجام دهم. عادت قدیمی من این بود که بنشینم، یک ایمیل دیگر پاسخ دهم و به خودم بگویم که بعداً نقل مکان خواهم کرد. بعدا به ندرت آمد. در پایان هفته متوجه تغییرات کمی شدم. رکود بعدازظهر من آنقدرها هم سخت نبود. از سر کسالت دست از تنقلات برداشتم. کمرم کمتر سفت شد. غروب های من آرام تر بود. هیچ کدام از آن ها از بیرون چشمگیر به نظر نمی رسید. داستان زندگی بزرگی نبود. این یک شیفت روزانه کوچک بود که در یک روز عادی قرار می گرفت. یکی از همکارانم همین عادت را امتحان کرد. او ساعت‌های طولانی پشت کامپیوتر کار می‌کرد و هر روز بعدازظهر احساس تنبلی می‌کرد. او بعد از ناهار شروع به راه رفتن در راهرو کرد، گاهی فقط سه دور، گاهی یک پیاده روی کوتاه در خارج از ساختمان. او به من گفت که وقتی به پشت میزش برگشت احساس بیداری بیشتری می کرد. او همچنین گفت که به جای اینکه در بقیه روز در حال حرکت کردن باشد، تمرکز روی وظایفش راحت تر است. این با تجربه خودم مطابقت داشت. وقتی با دقت بیشتری به این عادت نگاه کردم، متوجه شدم که چرا برای من مؤثر است: 1. آن را به غذایی که قبلاً خورده بودم گره زدم. 2. پیاده روی را به اندازه ای کوتاه نگه داشتم که نتوانم از آن حرف بزنم. 3. تلفنم را پشت سر گذاشتم تا استراحت ساده بماند. 4. وقتی برگشتم به احساس بدنم توجه کردم. 5. از برخورد با روزهای از دست رفته مانند شکست دست برداشتم. اون قسمت آخر خیلی مهم بود من عادت داشتم از لحظه ای که خط خود را شکستم، عادت ها را ترک کنم. یک جلسه دیر، یک روز بارانی، یک بعد از ظهر شلوغ، و من تسلیم شدم. این بار به خودم فضا دادم تا انسان باشم. اگر پیاده روی را از دست دادم، در وعده غذایی بعدی دوباره شروع کردم. این باعث شد این عادت سبک تر شود، نه سخت تر. همچنین یاد گرفتم که لازم نیست بهترین تغییرات چشمگیر به نظر برسند. من نیازی به برنامه جدید نداشتم. من به یک برنامه کامل نیاز نداشتم. من نیازی به تغییر برنامه کامل نداشتم. من به یک اقدام کوچک نیاز داشتم که بتوانم در یک روز شلوغ به آن اعتماد کنم. به همین دلیل است که توصیه های دکتر لین با من ماند. عملی بود تستش راحت بود مناسب زندگی واقعی است، نه نسخه ایده آلی از آن. من هنوز روزهایی دارم که خیلی طولانی می نشینم یا خیلی تند غذا می خورم. من هنوز روزهایی دارم که انرژی ام پایین می آید. اما الان یک ریست ساده دارم که چیز زیادی نمی خواهد. بعد از ناهار پیاده روی می کنم. این همه است. و همین عادت کوچک، نحوه حرکت من در بقیه روز را تغییر داد.

من مدام همین سوال را از صاحبان مشاغل و بازاریابان می شنوم: چرا این رویکرد جدید اینقدر متفاوت است؟ پاسخ من ساده است. با مشتری شروع می شود نه محصول. برای مدت طولانی، من می دیدم که مردم درباره ویژگی ها، عملکردها و اهداف برند صحبت می کنند. پیام شلوغ به نظر می رسید، اما همیشه مفید نبود. مردم از کنار آن گذشتند. کمتر پرسیدند. آنها کمتر کلیک کردند. کمتر اعتماد کردند. این رویکرد جدید توجه را به خود جلب می کند زیرا از یک مشکل واقعی صحبت می کند. دیده‌ام که وقتی پیامی می‌گوید «من می‌دانم با چه چیزی سر و کار دارید» کار می‌کند، قبل از اینکه بگوید «این چیزی است که من می‌فروشم». این تغییر مهم است. وقتی برای یک برند می نویسم، هر بار به همان نکات نگاه می کنم. مشتری چه می خواهد؟ چه چیزی برای آنها سخت است؟ چه چیزی باعث می شود قبل از خرید مکث کنند؟ چه نوع زبانی برای آنها طبیعی به نظر می رسد؟ وقتی پاسخ واضح باشد، خواندن نوشته آسان تر می شود. صفحه احساس آرامش بیشتری می کند. پیشنهاد مستقیم تر به نظر می رسد. من همچنین این روش را دوست دارم زیرا ضایعات را کاهش می دهد. بسیاری از تیم ها انرژی زیادی را صرف حدس زدن می کنند. تیتر را حدس می زنند. آنها زاویه را حدس می زنند. آنها حدس می زنند که مشتری بیشتر از همه چه می خواهد. این سبک اغلب منجر به کپی ضعیف و پاسخ کم می شود. من یک راه ساده تر را ترجیح می دهم. نظرات مشتریان را خواندم. من سوالات رایج را بررسی می کنم. من به پیام های پشتیبانی نگاه می کنم. من کلماتی را مطالعه می کنم که مردم هنگام توضیح مشکل خود استفاده می کنند. آن زبان ارزشمند است. به من می گوید که چه چیزی بیشتر از همه مهم است. نانوایی کوچکی که با آن کار کردم این را به وضوح به من نشان داد. آنها قبلاً شرح های طولانی درباره کیفیت، مواد تشکیل دهنده و سنت ارسال می کردند. پست ها مرتب به نظر می رسیدند، اما پاسخ کم بود. سپس پیام را تغییر دادند. آنها در مورد یک موضوع رایج نوشتند: مردم نان تازه می خواستند، اما همچنین می خواستند یک انتخاب صبحگاهی سریع و آسان داشته باشند. لحن تغییر کرد. صفحه منو تغییر کرد پست عوض شد آنها بیش از آنچه می توانستند قول ندادند. آنها به سادگی این پیشنهاد را برای درک آسان تر کردند. نظرات هم تغییر کرد مردم شروع به پرسیدن در مورد پیکاپ، طعم‌ها و گزینه‌های روزانه کردند. مغازه یک شبه معروف نشد. موضوع این نیست. نکته این است که پیام در نهایت با آنچه مردم به آن اهمیت می دادند مطابقت داشت. به همین دلیل است که این رویکرد جدید باعث می شود مردم صحبت کنند. احساس عملی می کند. احساس انسان بودن می کند. از خواننده نمی خواهد که سخت کار کند. وقتی صفحه یا تبلیغی را می سازم، از چند مرحله ساده استفاده می کنم. من با یک مشکل شروع می کنم. من یک قول کوتاه می نویسم که این مشکل را بیان می کند. من صفحه را تمیز نگه می دارم تا چشم بتواند بدون استرس حرکت کند. من از جملات کوتاه در جایی که کمک می کند استفاده می کنم. از تعریف و تمجید توخالی پرهیز می کنم. من از مثال هایی استفاده می کنم که احساس آشنایی دارند. من لحن را نزدیک به نحوه صحبت یک شخص واقعی نگه می دارم. پیامی که به نظر انسان می رسد اغلب بهتر از پیامی که صیقلی اما دور به نظر می رسد، عملکرد بهتری دارد. من به ساختار نیز توجه زیادی دارم. باز شدن واضح به خواننده کمک می کند که بماند. یک بخش میانی مفید به خواننده کمک می کند به پیام اعتماد کند. بستن ثابت به خواننده کمک می کند تا نکته را به خاطر بسپارد. این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. آنها سعی می کنند تاثیرگذار به نظر برسند، اما فراموش می کنند مفید باشند. من فکر می کنم مفید بودن قوی تر از دکوراسیون است. اگر یک آزمایش ساده می‌خواهید، این را بپرسید: آیا مشتری جدید می‌تواند پیشنهاد را بدون تلاش اضافی درک کند؟ اگر پاسخ مثبت است، پیام در مسیر درستی حرکت می کند. اگر پاسخ منفی است آن را کوتاه می کنم. کلمات اضافی را حذف می کنم. من فقط چیزی را نگه می دارم که از تصمیم مشتری حمایت می کند. این سبکی است که من بیشتر به آن اعتماد دارم. بلند نیست. شلوغ نیست اجباری نیست. فقط واضح، مفید و آسان برای دنبال کردن. به همین دلیل است که این رویکرد جدید مدام مورد توجه قرار می گیرد. به خواننده احترام می گذارد، یک نقطه درد واقعی را حل می کند و به برند فرصت بهتری برای درک شدن می دهد.

من فکر می‌کردم پیگیری به‌روزرسانی‌های پزشکی سخت است. یک روش جدید، یک دستگاه جدید، یک مطالعه جدید - کلمات به سرعت می رسند، و بسیاری از مردم هنوز احساس می کنند گم شده اند. آنها این بخش ساده را می خواهند: چه چیزی تغییر کرده است، چه کسی می تواند از آن استفاده کند، و چه کاری باید انجام دهم؟ به همین دلیل است که توضیحات یک دقیقه‌ای دکتر لین برای من برجسته است. سعی نمی کند فانتزی به نظر برسد. به زبان ساده صحبت می کند. نکته اصلی را بیان می کند، سپس نشان می دهد که چرا آن نقطه اهمیت دارد. وقتی به یک توضیح پزشکی کوتاه مانند این گوش می دهم، به دنبال سه چیز می گردم. من می خواهم نام مشکل به وضوح ذکر شود. می‌خواهم ایده جدید را طوری توضیح دهم که به یاد بیاورم. من گام بعدی را می خواهم که عملی باشد، نه مبهم. یک صحبت کوتاه خوب هر سه را انجام می دهد. در یک دقیقه، دکتر لین می تواند سر و صدا را کاهش دهد. ممکن است هنوز سؤالاتی داشته باشم، اما دیگر احساس نمی کنم در خط شروع گیر کرده ام. این یک تفاوت بزرگ است. من این را در مورد بیمارانی دیده ام که پس از مطالعه زیاد آنلاین، احساس عدم اطمینان می کنند. یک نفر یک بار به من گفت: "من پنج پست را خواندم و بیشتر از قبل احساس سردرگمی کردم." من این حس را درک کردم. یک توضیح کوتاه و مستقیم می تواند این نوع فشار را به سرعت آرام کند. در اینجا نحوه تجزیه آن است. بخش اول مسئله است. فاصله، نقطه درد یا حد در روش فعلی چیست؟ اگر نتوانم مشکل را نام ببرم، نمی توانم ایده جدید را قضاوت کنم. بخش دوم تغییر است. دکتر لین گفت چه چیز جدیدی است؟ یک فرآیند تمیزتر، یک نتیجه سریعتر، یا یک راه ساده تر برای بررسی پیشرفت؟ نیازی به سخنرانی طولانی ندارم. من به یک پاسخ روشن نیاز دارم. بخش سوم مورد استفاده است. چه کسی ممکن است از آن بهره مند شود؟ یک بیمار، یک پزشک، یک مراقب یا یک تیم کلینیک؟ این بخش مهم است زیرا هر روشی برای هر فردی مناسب نیست. بخش چهارم اکشن است. بعد از شنیدن توضیحات چه باید بکنم؟ بیشتر بخوانید، از پزشک بپرسید، ویزیت رزرو کنید یا برای جزئیات بیشتر تماشا کنید. من این سبک را دوست دارم زیرا به شنونده احترام می گذارد. فشار نمی آورد. راهنمایی می کند. اگر در مورد پیام دکتر لین برای یک وبلاگ، فیلمنامه ویدیویی یا صفحه جستجو می نوشتم، زبان را ساده نگه می داشتم. من از جملات کوتاه استفاده می کنم. من هر پاراگراف را روی یک ایده متمرکز می کنم. من همچنین مراقب ادعاها هستم. اگر یک روش پزشکی جدید مفید به نظر می رسد، این را با احتیاط می گویم و از نتایج امیدوار کننده ای که هیچ کس نمی تواند تضمین کند اجتناب می کنم. یک مثال کوچک به شما این امکان را می دهد که به راحتی آن را ببینید. یک بار خانمی در کلینیک من در مورد روش مراقبت جدیدی که آنلاین دیده بود پرسید. عصبی بود و آماده نادیده گرفتن آن بود. توضیحی یک دقیقه ای با کلمات ساده به او دادم. به او گفتم که این روش چه کاری انجام داد، چه کاری انجام نداد و چه چیزی باید قبل از انتخاب بپرسد. او با احساس آرامش و آمادگی بیشتر برای تصمیم گیری رفت. این همان ارزشی است که یک توضیح کوتاه می تواند به همراه داشته باشد. به همین دلیل است که فکر می کنم سبک یک دقیقه ای دکتر لین جواب می دهد. به افراد پرمشغله راه ورود می دهد. موضوع سخت را به موضوعی روشن تبدیل می کند. این به افراد کمک می کند سوالات بهتری بپرسند و سوالات بهتر اغلب منجر به انتخاب بهتر می شود. اگر می خواهید پیام ارسال شود، آن را ساده نگه دارید. آن را صادقانه نگه دارید. آن را مفید نگه دارید. این درسی است که من از توضیح یک دقیقه ای دکتر لین گرفتم.

قبلاً فکر می کردم ناراحتی بخشی از کار است. موارد طولانی چراغ های روشن. همین حالت برای ساعت ها. ذهنی که باید تیز می ماند در حالی که بدنم استراحت می خواست. مدام به خودم می گفتم این طبیعی است. بسیاری از جراحان همین کار را می کنند. آنها به حرکت خود ادامه می دهند و علائم کوچک را نادیده می گیرند تا زمانی که فشار شروع به شکل گیری کل روز کند. چیزی که برای من تغییر کرد یک لحظه دراماتیک نبود. یکی آرام بود. با چشمانی تازه به روال خود نگاه کردم و یک سوال ساده پرسیدم: با چه چیزی زندگی می کنم که نیازی به قبول آن ندارم؟ این سوال من را به تغییرات کوچکی سوق داد که در ابتدا تقریباً ساده به نظر می رسید، با این حال آنها تفاوت واقعی در نحوه کار و احساس من بعد از کار ایجاد کردند. من با تنظیمات خودم شروع کردم. شانه هایم بیشتر از چیزی که متوجه شدم بالا آمده بود. گردنم به جلو خم شد. زمانی که برای مدت طولانی بی حرکت ماندم، کمرم ضربه خورد. صندلی را تنظیم کردم، ارتفاع فضای کارم را تغییر دادم و به جایی که ابزاری را که بیشتر استفاده می‌کردم توجه کردم. هدف کمال نبود. من می خواستم فشار کمتری داشته باشم و اصلاحات کوچک کمتری در طول روز داشته باشم. من همچنین نحوه رسیدگی به وقت استراحت را تغییر دادم. زمانی که برنامه فشرده می شد از آنها صرف نظر می کردم. این عادت کمکی به من نکرد. یک مکث کوتاه، چند نفس، یک جرعه آب، یک تنظیم مجدد سریع وضعیت من - این چیزها کوچک به نظر می‌رسند، اما تمرکز من را تمیزتر نگه می‌دارند. متوجه شدم که وقتی به بدنم فرصتی برای تسویه حساب دادم اشتباهات کمتری انجام دادم. به پشتیبانی بیرون از اتاق عمل هم بیشتر توجه کردم. یک جراح که در شیکاگو می شناسم به من گفت که یک بالشتک ساده کمری را روی صندلی مطب خود نگه داشته و دیگر هر روز را با همان کمردرد تمام نمی کند. یکی از همکارانش در بوستون نحوه قرار دادن صفحه نمایش خود را تغییر داد و گفت که چشمانش تا اواخر بعد از ظهر کمتر خسته می شوند. هیچ یک از آنها دنبال یک پاسخ جادویی نبودند. آنها فشارهای کوچکی را که روز به روز افزایش می یافت، کاهش می دادند. این با تجربه خودم مطابقت داشت. وقتی خستگی را به عنوان یک نشان افتخار تلقی نکردم، شروع به محافظت از انرژی خود کردم که انگار مهم است. این مهم است. یک ذهن روشن، یک دست ثابت و یک بدن که با هر حرکتی مبارزه نمی کند، همه از خود کار حمایت می کنند. این روندی است که من دنبال کردم: - من به دنبال نقاط دردناکی بودم که اغلب ظاهر می شدند. - قسمت هایی از تنظیماتم را که می توانستم کنترل کنم تغییر دادم. - وضعیت بدنم را در طول روز تحت بررسی نگه داشتم. - از مکث های کوتاه برای تنظیم مجدد بدن و تمرکزم استفاده کردم. - به جای اینکه منتظر یک روز بد باشم، به دنبال الگوها بودم تا مجبور به تغییر باشم. این رویکرد عملی به نظر می رسید. هنوز هم دارد. من نمی گویم وقتی صندلی خود را تنظیم می کنید یا یک روال را تغییر می دهید، هر مشکلی از بین می رود. من می گویم چیزهای کوچک مهم تر از آن هستند که مردم بخواهند اعتراف کنند. تنظیم بهتر می تواند تنش را کاهش دهد. یک عادت بهتر می تواند از تمرکز محافظت کند. یک روز کاری آرام تر می تواند ساعات بعد از آن را شکل دهد. بخشی که بیش از همه مرا شگفت زده کرد این بود که چقدر سریع این تغییر در زندگی روزمره ظاهر شد. با کشش کمتری به خانه آمدم. در گفتگو احساس حضور بیشتری داشتم. در ذهنم فضای بیشتری برای اطرافیانم داشتم نه فقط کارهایی که پیش رویم بود. این نقطه ای بود که من گفتم: "همه چیز تغییر کرد." نه به این دلیل که کار من آسان شد. زیرا من از پذیرش فشار به عنوان هزینه انجام خوب آن دست کشیدم. اگر روزهای خود را تحت فشار، ایستادن بیش از حد طولانی، نشستن بیش از حد طولانی، یا از بین بردن خستگی می گذرانید، فکر می کنم درس ساده است. به بخش های کوچک روتین خود نگاه کنید. صندلی. صفحه نمایش. فاصله بین ابزار شما استراحت هایی که مدام از آنها می گذرید. این جزئیات می توانند احساس بدن شما و میزان توانایی ذهن شما را شکل دهند. من این راه سخت را یاد گرفتم و خوشحالم که انجام دادم. تغییر بلند نبود. ثابت بود. و از زمانی شروع شد که منتظر یک پاسخ بزرگ نشدم و شروع کردم به درست کردن چیزهایی که در مقابلم بودند. امروز با ما تماس بگیرید تا Shirlin.Su بیشتر بدانید: shirlin.su@mac.minaik.com/WhatsApp +8617751097908.

دکتر لین 2024 عادات کوچکی که انرژی روزانه را بهبود می بخشد مایکل گرانت 2023 بهبودی قبل از جراحی شروع می شود راهنمای عملی سارا کالینز 2022 قدرت راه رفتن بعد از غذا امیلی کارتر 2024 پیام های واضحی که با مشتری شروع می شود رابرت هیز 2023 من کاهش فشار برای عملکرد بهتر در روز کاری