طراحی صنعتی متناسب با جریان کاری شما - اگر تجهیزات شما روزانه 2 ساعت تلف شود چه می شود؟

من هر روز نزدیک به 2 ساعت را بدون توجه به آن از دست می دادم. چند دقیقه اینجا، چند دقیقه آنجا. من اغلب پیام ها را چک می کردم. دوباره و دوباره همان برگه ها را باز کردم. قبل از اینکه یکی را تمام کنم بین کارها پریدم. در پایان روز، احساس کردم که مشغول هستم. جلو نمی رفتم. این مشکلی است که می خواهم حلش کنم. اگر شما هم همین احساس را دارید، فکر می کنم مسئله واقعی تلاش نیست. اصطکاک است. تاخیرهای کوچک انرژی را به سرعت تخلیه می کند. یک میز به هم ریخته یک لیست طولانی کارها هشدارهای بسیار زیاد مرحله بعدی مشخص نیست من این اتفاق را در کارهای ساده روزمره و نه فقط در پروژه های بزرگ دیده ام. یک طراح مستقل که من می شناسم 25 دقیقه را صرف جستجوی فایل مناسب، 15 دقیقه پاسخ دادن به پیام ها و سپس یک ساعت دیگر برای شروع مجدد تمرکز پس از هر وقفه کرد. او به مهارت بیشتری نیاز نداشت. او به یک فرآیند تمیزتر نیاز داشت. این چیزی است که به من کمک کرد تا زمان از دست رفته را نجات دهم. 1. یک کار را در مرکز قرار دهید تک کاری را که می خواهم اول تمام کنم یادداشت می کنم. نه پنج کار یک برنامه زندگی کامل نیست. فقط یک کار واضح وقتی با یک لیست مبهم شروع می کنم، وقتم را برای تصمیم گیری در مورد اینکه چه کنم تلف می کنم. وقتی با یک کار شروع می کنم، مغزم سریعتر جا می افتد. 2. حواس پرتی های کوچک را حذف کنید هشدارهای اضافی را خاموش می کنم. برگه هایی را می بندم که به کار کمک نمی کنند. من فقط آنچه را که نیاز دارم روی صفحه نگه می دارم. این ساده به نظر می رسد زیرا ساده است. زمان تلف شده زیادی از وقفه های کوچک ناشی می شود. هر کدام احساس کوچکی می کنند. همه آنها با هم هزینه زیادی دارند. 3. کارهای مشابه گروهی ** من به پیام ها در یک بلوک پاسخ می دهم. من یادداشت ها را در یک بلوک مرور می کنم. من در یک بلوک تحقیق می کنم. وقتی تمام روز آنها را با هم مخلوط می‌کنم، مدام توجهم را به حالت اول باز می‌گردانم. این تنظیم مجدد گران است. یک بلوک کوتاه از کارهای مشابه آسانتر از تعویض مداوم است. ذهنم گرم تر می ماند من به حرکت ادامه می دهم. **4. یک نقطه توقف واضح تنظیم کنید من به کارها اجازه می دادم طولانی شوند. وقتی به خودم خط پایان واضحی دادم، این تغییر کرد. به عنوان مثال: - نسخه اول را پیش نویس کنید - نکات کلیدی را بررسی کنید - آن را بفرستید. بیشتر تموم میکنم کمتر توقف می کنم. 5. از یک مرور ساده در پایان روز استفاده کنید از خودم سه سوال می پرسم: - چه چیزی باعث کاهش سرعت من شد؟ - چه چیزی به من کمک کرد سریعتر حرکت کنم؟ - فردا چی رو عوض کنم؟ این چند دقیقه طول می کشد. بعداً خیلی بیشتر از آن صرفه جویی می کند. من این قسمت را دوست دارم زیرا صادقانه است. به من نشان می دهد که زمان من کجا می رود، نه جایی که آرزو می کنم کجا برود. دیدگاه من ساده است: اکثر مردم به برنامه بزرگتری نیاز ندارند. آنها به یک روز تمیزتر نیاز دارند. اگر از از دست دادن 2 ساعت در نویز، تعویض و تأخیر خسته شده اید، از کوچک شروع کنید. یک کار را انتخاب کنید یک حواس پرتی را قطع کنید. گروه یک نوع کار. این کار را برای چند روز تکرار کنید. متوجه تفاوت خواهید شد. نه به این دلیل که روز شما طولانی تر شد. زیرا توجه شما از بین رفت.

من فکر می‌کردم کار سریع‌تر از فشار دادن بیشتر ناشی می‌شود. برگه های بیشتری را باز نگه داشتم، بین کارها سریعتر حرکت کردم و سعی کردم همه چیز را در ذهنم نگه دارم. کمک زیادی نکرد. هنوز وقتم را به دنبال کابل‌ها، تعمیر یک میز نامرتب و تعویض ابزارهایی که با روال معمول من نمی‌خورد از دست داده‌ام. چیزی که روز من را تغییر داد حجم کاری بزرگتر نبود. دنده بهتری بود دنده هوشمندتر به معنای دنده بیشتر نیست. یعنی ابزار مناسبی که تاخیرهای کوچک را برطرف می کند. وقتی تنظیمات من ساده تر شد، کارم سبک تر شد. من زمان کمتری را صرف مرتب‌سازی، زمان کمتری برای جستجو و زمان کمتری را برای رفع مشکلات قابل اجتناب صرف کردم. من این را در طول یک هفته شلوغ تماس با مشتری به سختی یاد گرفتم. شارژر من در جیب کیف دفن شده بود. باتری موس من در یک جلسه خاموش شد. دفترم یک طرف اتاق بود و خودکارم در طرف دیگر. هیچ کدام از این مشکلات بزرگ نبودند. هر کدام چند دقیقه دزدی کردند. در کنار هم، آنها تمرکز من را شکستند. به همین دلیل است که من اکنون با یک سوال در ذهنم دنده را انتخاب می کنم: آیا این باعث صرفه جویی در مراحل من می شود؟ یک راه اندازی کار خوب با مواردی که هر روز لمس می کنید شروع می شود. من میز کارم را ساده نگه می دارم. من از پایه لپ تاپ استفاده می کنم تا صفحه نمایش من در ارتفاع طبیعی تری قرار بگیرد. گردنم احساس بهتری دارد و هر ده دقیقه یکبار وضعیت بدنم را تنظیم نمی کنم. من از یک ماوس بی سیم استفاده می کنم که به خوبی پاسخ می دهد و به دست من می رسد. کوچک به نظر می رسد، اما وقتی ساعت های طولانی کار می کنم متوجه تفاوت می شوم. من همچنین یک سازمان‌دهنده کابل را نزدیک میز کارم نگه می‌دارم تا خطوط شارژ به جای پخش شدن روی میز در یک مکان باقی بمانند. اینها تغییرات چشمگیر نیستند. آنها کاربردی هستند. به آنچه بیرون از خانه حمل می کنم نیز توجه می کنم. وقتی برای جلسات سفر می کنم، می خواهم کیفم مانند یک ایستگاه سیار کوچک کار کند. من یک پاور بانک، یک کابل شارژ، یک نوت بوک، یک قلم و یک سری هدفون را در یک کیسه نگه می دارم. من وسایل را در جیب های مختلف می انداختم. در ابتدا خوب به نظر می رسید. سپس در یک لابی یا کافه می ایستادم و وقت خود را با کندن کیف تلف می کردم. اکنون می دانم که هر آیتم در کجا قرار دارد. این به تنهایی باعث می‌شود روزم راحت‌تر شود. تنظیم هوشمندانه‌تر نیز به من کمک می‌کند متمرکز بمانم. اگر استفاده از ابزاری سخت باشد، متوجه می شوم که از آن اجتناب می کنم. از یادداشت ها صرف نظر می کنم زیرا دسترسی به دفترچه سخت است. من ارسال فایل ها را به تاخیر می اندازم زیرا شارژر جای دیگری است. من کارهای کوچک را نادیده می‌گیرم زیرا فرآیند به نظر کثیف می‌رسد. دنده خوب این مقاومت را از بین می برد. شروع مرحله بعدی را آسان می کند. من همچنین به دنبال تجهیزاتی هستم که با روش کار من مطابقت داشته باشد، نه با روشی که صفحه محصول آن را توصیف می کند. مثلاً هنگام تماس زیاد می نویسم. یک دفترچه نازک زیبا به نظر می رسید، اما صفحات برای قلم من خیلی سبک بودند. به یکی با کاغذ بهتر و روکش محکم تغییر دادم. این تغییر یادداشت برداری را آسان تر کرد. دیگر نگران خونریزی جوهر یا خمیده شدن گوشه ها نبودم. می توانستم روی جلسه تمرکز کنم. من نتیجه مشابهی با یک چراغ رومیزی جمع و جور داشتم. میز من نزدیک پنجره است، بنابراین در تمام روز به نور قوی نیاز ندارم. من فقط برای اواخر بعدازظهر و کار عصر به یک لامپ نیاز داشتم. یک لامپ ساده با یک سوئیچ آسان برای من بهتر از یک مدل روشن با حالت های اضافی که هرگز از آن استفاده نکردم، کار می کرد. من تنظیمات کمتری می‌خواستم، نه گزینه‌های بیشتری. این همان نقطه ای است که مدام به آن باز می گردم. تجهیزات هوشمندتر باید کار را پشتیبانی کنند، نه اینکه آن را شلوغ کنند. اگر ابزارهای جدیدی را انتخاب می کنم، از خودم می پرسم: - آیا این کار هر روز چند قدم از من صرفه جویی می کند؟ - آیا اغلب به آن دست خواهم یافت؟ - آیا با فضای من مناسب است؟ - آیا می توانم بدون خواندن راهنمای طولانی از آن استفاده کنم؟ - آیا بعد از هفته اول مفید خواهد ماند؟ این سوالات مرا صادقانه نگه می دارد. آنها من را از خریدن چیزها منع می کنند فقط به این دلیل که ظاهر زیبا دارند. من دیده ام که این ایده به افراد دیگر نیز کمک می کند. یکی از دوستانم در خانه کار می کند و با وعده های غذایی خانواده یک میز تقسیم می کند. او هر روز وسایلش را به این سو و آن سو می برد. ده دقیقه طول کشید تا او را آماده کرد و ده دقیقه دیگر تا وسایل را جمع کرد. پس از خرید یک پایه لپ‌تاپ تاشو، یک سینی ذخیره‌سازی کوچک و یک پایه شارژ، روال او بسیار آسان‌تر شد. او اکنون هر روز صبح همین راه را تنظیم می کند. بدون فکر اضافی بدون انبوهی از اقلام شل من متوجه همین الگو در دفتر کوچکی شدم که ماه گذشته بازدید کردم. تیم تجهیزات شیک نداشت. آنها در هر ایستگاه میزهای تمیز، انبارهای برچسب دار و ابزارهای اولیه مشابه داشتند. مردم آنچه را که نیاز داشتند سریع پیدا کردند. جلسات به موقع شروع شد. زمان کمتری برای رفع مشکلات کوچک صرف شد. زمان بیشتری صرف خود کار شد. این همان چیزی است که دنده هوشمندتر به بهترین شکل انجام می دهد. فضا را برای توجه خالی می کند. دیدگاه من ساده است: اگر ابزاری فقط یک بار در زمان صرفه جویی کند، ممکن است همچنان مفید باشد. اگر هر روز در زمان صرفه جویی شود، بخشی از یک روال بهتر می شود. بنابراین من در حال حاضر به دنبال تجهیزات بیشتر نیستم. من به دنبال وسایلی هستم که با عادات واقعی من مطابقت داشته باشد. من اقلامی را می‌خواهم که دسترسی به آن‌ها آسان باشد، استفاده از آن‌ها آسان باشد و به‌راحتی مرتب شوند. وقتی آن راه را انتخاب می‌کنم، میزم تمیزتر می‌ماند، کیفم سبک‌تر می‌ماند، و کارم کمتر پراکنده می‌شود. تجهیزات هوشمندتر روز را کامل نمی کند. مدیریت روز را آسان تر می کند. و برای من، اینجاست که کار سریعتر شروع می شود.

من طرح های زیادی را دیده ام که روی صفحه نمایش تمیز به نظر می رسند اما زمانی که یک شخص واقعی سعی می کند از آنها استفاده کند شکست می خورند. این شکاف جایی است که درد شروع می شود. مردم آنجا را ترک نمی کنند زیرا از طراحی متنفرند. آنها می روند زیرا مسیر به نظر سخت می رسد. آنها نمی توانند مرحله بعدی را پیدا کنند، صفحه بیش از حد درخواست می کند، پیام نامشخص است، یا چیدمان آنها را مجبور می کند بیش از حد فکر کنند. وقتی برای جریان واقعی طراحی می‌کنم، دیگر نمی‌پرسم «آیا این خوب به نظر می‌رسد؟» و شروع به پرسیدن کنید، "آیا کاربر می تواند بدون اصطکاک از این طریق عبور کند؟" دیدگاه من ساده است: طراحی خوب باید با نحوه حرکت، تفکر و تصمیم افراد مطابقت داشته باشد. من معمولا با مسیر واقعی کاربر شروع می کنم. من در هر مرحله آنچه را که می خواهند، از چه چیزی می ترسند و به چه چیزی نیاز دارند، می نویسم. اگر من در حال طراحی یک صفحه فرود هستم، مستقیماً به رنگ ها یا اشکال نمی پرم. من به جریان نگاه می کنم: 1) چه چیزی کاربر را به اینجا آورده است 2) ابتدا چه پاسخی می خواهد 3) چه چیزی ممکن است باعث توقف آن شود 4) اقدامات بعدی که می توانند انجام دهند یک مثال اخیر با من ماند. یک فروشگاه اینترنتی کوچک صفحه محصولی با تصاویر زیبا داشت، اما دکمه خرید بسیار پایین تر از صفحه قرار داشت و جزئیات ارسال در یک متن طولانی پنهان بود. مردم مدام سوالات یکسانی را می پرسیدند و تیم فروش زمان زیادی را صرف پاسخ دادن کردند. قیمت، یادداشت تحویل و دکمه را به مسیر واضح‌تری منتقل کردیم. همچنین متن را کوتاه کردیم و از فضای بیشتری بین بخش ها استفاده کردیم. صفحه احساس آرامش بیشتری داشت و کاربران دیگر گم نشدند. هیچ چیز جادویی اتفاق نیفتاد. ما فقط جریان را با روشی که مردم اسکن می کنند مطابقت دادیم. به کوچکترین قدم ها هم توجه زیادی می کنم. یک جریان خوب اغلب در یک نقطه کوچک شکست می خورد، نه در کل طراحی. یک فرم ممکن است یکباره بیش از حد درخواست کند. یک منو ممکن است از برچسب هایی استفاده کند که هوشمندانه به نظر می رسند اما مبهم هستند. تسویه حساب ممکن است یک انتخاب اضافی اضافه کند که باعث توقف افراد شود. من آموخته ام که کاربران به ندرت از سبک شکایت می کنند. از تلاش شکایت می کنند. اگر بتوانم این تلاش را کاهش دهم، اعتماد به طرح آسان تر می شود. اینها عاداتی هستند که من به آنها تکیه می کنم: - از بخش های کوتاهی استفاده کنید که هر بار به یک نیاز پاسخ می دهد - عمل اصلی را در جایی قرار دهید که ابتدا چشم فرود می آید - برچسب ها را صاف و مستقیم نگه دارید - هر مرحله ای را که به کاربر کمک نمی کند تا به جلو حرکت کند حذف کنید - از فضای خالی استفاده کنید تا صفحه شلوغ نشود - صفحه را با صدای بلند بخوانید و بررسی کنید که آیا جمله بندی طبیعی به نظر می رسد من فکر می کنم این نقطه ای است که بسیاری از تیم ها از دست داده اند. آنها برای سلیقه داخلی طراحی می کنند نه رفتار کاربر. ممکن است یک تیم یک تیتر هوشمندانه را دوست داشته باشد، اما کاربر فقط یک پاسخ واضح می خواهد. یک صفحه ممکن است صیقلی به نظر برسد، اما باز هم شکست بخورد زیرا جریان از مردم می‌خواهد خیلی سخت کار کنند. وقتی صفحه ای را مرور می کنم، به دنبال نقاط استرس می گردم. اگر هنگام خواندن آن احساس سردرگمی جزئی داشته باشم، کاربر بیشتر از سردرگمی جزئی احساس خواهد کرد. برای سئو، این نوع طراحی نیز کمک می کند. ترافیک جستجو تنها زمانی اهمیت دارد که صفحه افراد را در حال خواندن و حرکت نگه دارد. ساختار واضح، زبان ساده، جزئیات مفید و پیمایش آسان به صفحه فرصت بیشتری برای جلب توجه می دهد. Google می‌تواند بازدیدکننده را بفرستد، اما طراحی باید بازدید را انجام دهد. اگر بخواهم رویکردم را به یک ایده تقلیل دهم، این را می گویم: قبل از اینکه مسیر را تزئین کنی، مسیر را طراحی کن. من در مورد جریان واقعی اینگونه فکر می کنم. من می خواهم که کاربر احساس کند هدایت می شود، نه تحت فشار قرار می گیرد. من می خواهم صفحه قبل از شروع ناامیدی به سؤالات پاسخ دهد. و من می خواهم هر بخش جایگاه خود را به دست آورد. وقتی این اتفاق می افتد، طراحی چیزی بیش از ظاهر خوب است. این به روشی عمل می کند که مردم در واقع زندگی می کنند، پیمایش می کنند، مقایسه می کنند و تصمیم می گیرند.

من قبلاً فکر می کردم خرابی یک خرابی بزرگ است که هر چند وقت یکبار اتفاق می افتد. من اشتباه کردم بیشتر ضرری که دیدم ناشی از توقف های کوچک، رفع کندی، قطعات گم شده، انتقال نامشخص و بررسی های نادیده گرفته شده بود. ماشینی که پنج دقیقه در اینجا و ده دقیقه در آنجا مکث می کند می تواند یک روز کامل قبل از اینکه کسی متوجه شود تخلیه شود. به همین دلیل است که من روی یک هدف ساده تمرکز می‌کنم: کاهش روزانه از کار افتادگی. من منتظر بحران نیستم. من به دنبال مشکلات کوچکی هستم که تکرار می شوند، زیرا این مشکلات هستند که پول، انرژی و اعتماد را از تیم می گیرند. من این درس را از یک خط بسته بندی که با آن کار کردم یاد گرفتم. خط برای پارازیت برچسب ها متوقف می شد. در ابتدا مردم دستگاه را مقصر می دانستند. من روند را تماشا کردم و یک الگوی متفاوت پیدا کردم. برچسب ها خیلی نزدیک به گرما ذخیره می شدند، مسیر تغذیه کثیف بود و اپراتور قبل از راه اندازی مجدد هیچ بررسی سریعی نداشت. هیچ یک از این مسائل به تنهایی جدی به نظر نمی رسید. آنها را کنار هم بگذارید و باعث توقف پس از توقف شدند. من با یک چک روزانه کوتاه شروع کردم. تیم در هر جابجایی به نقاط یکسانی نگاه می‌کرد: قدرت، فشار، سایش قطعات، تمیز کردن و گزارش خطا. گزارش طولانی نیست بدون حدس و گمان فقط یک لیست تمیز که هر کسی می تواند از آن استفاده کند. هنگامی که تیم آن ریتم را داشت، استاپ های تکراری کاهش یافت. من همین نتیجه را در یک نانوایی کوچک دیدم که تولید نان را از دست داد زیرا هر روز بعدازظهر یک همزن گرم کار می کرد. یک بررسی پنج دقیقه ای دما و یک گزارش نگهداری تمیزتر الگو را تغییر داد. آنچه برای من کار می کند ساده است. من هر توقفی را دنبال می کنم، حتی توقف های کوچک. یک مکث کوچک به من می گوید نقطه ضعف کجاست. اگر همان مشکل سه بار ظاهر شود، من آن را به عنوان یک مورد تلقی نمی کنم. من قطعات یدکی را نزدیک محل کار نگه می دارم. هنگامی که تسمه، سنسور، فیوز یا غلتک از کار بیفتد، تعمیر باید بلافاصله شروع شود. اگر قطعه در اتاق دیگر یا مکان دیگری قرار گیرد، ساعت به حرکت خود ادامه می دهد. من یک نفر را مسئول هر دستگاه یا منطقه فرآیند می کنم. وقتی همه مالک آن باشند، هیچکس مالک آن نیست. یک نام واضح در کنار هر کار سرعت پاسخگویی را افزایش می دهد و افراد را هوشیار نگه می دارد. من از یادداشت های کوتاه در بین شیفت ها استفاده می کنم. نفر بعدی باید بداند چه چیزی پر سر و صدا بود، چه چیزی داغ بود، چه چیزی کاهش یافت، و چه چیزی نیاز به نگاه دوم دارد. یک انتقال خوب در زمان بیشتری نسبت به یک جلسه طولانی صرفه جویی می کند. به تمرینات هم نگاه می کنم. بسیاری از تاخیرها ناشی از اشتباهات کوچک است، نه تجهیزات بد. هنگامی که یک اپراتور علائم هشدار دهنده را می داند، تیم می تواند قبل از بزرگتر شدن توقف اقدام کند. من دیده ام که یک دقیقه توجه بیشتر از یک ساعت کامل پاکسازی جلوگیری می کند. عادتی که بیشتر به من کمک کرد این بود که هر روز یک سوال می پرسیدم: چه چیزی باعث توقفی شد که فردا می توانم از آن جلوگیری کنم؟ این سوال کار را صادقانه نگه می دارد. من را وادار می کند که روند را اصلاح کنم، نه فقط علائم را. اگر بخواهم روزانه از زمان استراحت خود بکاهم، ابتدا دنبال ایده های بزرگ نمی روم. من با مسائل تکراری، روال های تمیز، دسترسی سریع به قطعات، مالکیت واضح و سوابق ساده شروع می کنم. این همان کاری است که در روزهای شلوغ دوام می آورد. همچنین این کار است که باعث می شود تیم احساس ثبات کند، زیرا مردم می توانند پیشرفت را در گام های کوچک ببینند.

من یک چیز ساده از کار با تجهیزات یاد گرفته ام: اکثر مشکلات از کوچک شروع می شوند. دستگاه در بسیاری از موارد بدون هشدار متوقف نمی شود. نکاتی می دهد. صدای کم یک پیچ شل گرد و غبار روی سنسور کمربندی که کمی خسته به نظر می رسد. وقتی آن علائم را نادیده می‌گیرم، یک مسئله کوچک می‌تواند به یک شیفت کاری شکسته، سفارشات تاخیری و استرس بیشتر برای کل تیم تبدیل شود. به همین دلیل است که من دوست دارم قبل از اینکه از آنها بخواهم کار بیشتری انجام دهد، کار را انجام دهم. من با تجهیزات مانند ابزاری برخورد نمی کنم که هر روز بتوان آن را هل داد و در شب فراموش کرد. من با آن مانند بخشی از تجارت رفتار می کنم. اگر خوب اجرا شود، کار یکنواخت به نظر می رسد. اگر شکست بخورد، همه چیز در اطراف آن کند می شود. من دیده ام که یک خط بسته بندی متوقف شده است زیرا یک سنسور با پودر پوشانده شده است. تعمیر ساده بود. ضرر نبود. یک بررسی کوتاه تمیز کردن می توانست از تاخیر طولانی جلوگیری کند. دیدگاه من ساده است: تجهیزات زمانی بهتر کار می کنند که مردم به طور مداوم از آن مراقبت کنند. من از یک روش اساسی استفاده می کنم که هر تیمی می تواند آن را دنبال کند. 1. علائم کوچکی را که با آنچه می بینم و می شنوم شروع می کنم بررسی می کنم. من به دنبال قطعات شل، نشت روغن، تسمه های فرسوده و گرد و غبار می گردم. من به نویزهایی گوش می دهم که با صدای معمولی متفاوت است. من همچنین مراقب گرما، لرزش یا حرکت آهسته تر هستم. این نشانه ها خیلی چیزها را به من می گویند. آنها نیازی به آزمایش پیچیده ندارند. آنها نیاز به توجه دارند. 2. من قطعاتی را که گرد و غبار و کثیفی را جمع می کنند تمیز می کنم بسیاری از ماشین ها از کار می افتند زیرا خاک برای مدت طولانی در مکان نامناسبی باقی می ماند. من فیلترها، دریچه‌ها، غلتک‌ها و سطوح در معرض را تمیز می‌کنم. من اطراف تجهیزات را نیز روشن نگه می دارم. یک فضای تمیز به افراد کمک می کند تا با خیال راحت حرکت کنند و به ماشین ها کمک می کند پایدار بمانند. یک بار با یک کارگاه کوچک کار کردم که از یک واحد توقف های مکرر داشت. علت خرابی موتور نبود. گرد و غبار اطراف ورودی بود. پس از یک روال تمیز کردن بهتر، توقف ها کمتر رایج شد و تیم احساس راحتی بیشتری کرد. 3. من قطعات فرسوده را قبل از اینکه مشکلی ایجاد کنند تعویض می‌کنم. اگر می‌توانم سایش واضح ببینم منتظر نمی‌مانم تا قطعه‌ای بشکند. تسمه نازک، مهر و موم خشک یا بلبرینگی که صدای خشن دارد همگی می توانند منجر به مشکلات بزرگتری شوند. یک قطعه کوچک اغلب ارزان تر و راحت تر از تعمیر کامل است. این جایی است که صبر کمک می کند. برخی از تیم ها تعویض را به تاخیر می اندازند زیرا دستگاه هنوز کار می کند. من این احساس را درک می کنم. من خودم آن را حس کرده ام. با این حال قطعه ای که نزدیک به پایان استفاده است می تواند بعداً مشکل بسیار بزرگتری ایجاد کند. 4. من یک رکورد ساده نگه می دارم و آنچه را که چک می کنم، آنچه را تغییر می دهم و آنچه را که متوجه می شوم می نویسم. این نیازی به نرم افزار فانتزی ندارد. یک نوت بوک می تواند کار کند. یک فایل مشترک نیز می تواند کار کند. آنچه مهم است عادت است. وقتی سوابق را نگه می دارم، می توانم الگوها را ببینم. من می توانم متوجه باشم که همان عیب عود می کند. همچنین می توانم با سردرگمی کمتر مشکل را برای نفر بعدی توضیح دهم. یک رکورد حدس و گمان را ذخیره می کند. همچنین به یک تیم کمک می کند تا به همان زبان صحبت کند. 5. من به افراد آموزش می دهم که از وسایل به روش درست استفاده کنند بسیاری از مشکلات تجهیزات ناشی از استفاده خشن است، نه از سن. من به تیم نشان می‌دهم که چگونه دستگاه را راه‌اندازی، توقف، تمیز کردن و ذخیره‌سازی کنند. من مطمئن می شوم که آنها می دانند چه صداها و نشانه هایی نیاز به توجه دارند. من همچنین به آن‌ها می‌گویم که چه زمانی یک مشکل را گزارش کنند، به‌جای اینکه سعی کنم آن را حل کنم. یک ماشین می تواند قوی باشد و در صورت استفاده بی دقت از کار بیفتد. تیمی که مراحل صحیح را بداند می تواند هم از تجهیزات و هم از کار محافظت کند. من فکر می کنم این همان بخشی است که بسیاری از مردم از دست می دهند. آنها بر تعمیر پس از شکست تمرکز می کنند، اما سود واقعی اغلب از عادات روزانه ناشی می شود. چک ها را پاک کنید قطعات تمیز رکوردهای کوچک استفاده خوب این مراحل چشمگیر به نظر نمی رسند، با این حال احساس کار را تغییر می دهند. هنگامی که تجهیزات به خوبی کار می کنند، مردم به فرآیند اعتماد بیشتری دارند. آنها انرژی کمتری را برای رفع شگفتی ها و انرژی بیشتری را برای انجام خود کار صرف می کنند. این برای یک کارخانه، یک انبار، یک طبقه مغازه یا هر مکانی که به ماشین آلات وابسته است مفید است. اگر بخواهم دیدگاه خود را در یک خط قرار دهم، این خواهد بود: من سعی نمی کنم تجهیزات را کامل کنم. من سعی می کنم آن را مراقبت، پایدار و آماده کار کنم. این رویکرد مرا از بسیاری از مشکلات قابل اجتناب نجات داده است. همچنین به تیم ها کمک کرده تا احساس آرامش بیشتری داشته باشند، زیرا می دانند که منتظر شکست بعدی نیستند.

من قبلاً فکر می کردم سرعت از فشار بیشتر ناشی می شود. من اشتباه کردم وقتی کارم شلوغ شد، بارها و بارها همان الگو را دیدم: دست‌آف‌های زیاد، کلیک‌های اضافی زیاد، اشتباهات بسیار کوچک که به تاخیرهای بزرگ‌تری تبدیل شدند. من زمان بیشتری را صرف رفع مشکلات قابل اجتناب کردم تا انجام خود کار. نتیجه اتلاف، استرس و کندی خروجی بود. آنچه دیدگاه من را تغییر داد ساده بود. من از پرسیدن، "چگونه می توانم کارهای بیشتری انجام دهم؟" و شروع به پرسیدن کرد: "چه چیزی را می توانم حذف کنم؟" آن جابجایی به من کمک کرد که سریع‌تر کار کنم بدون اینکه فرآیند را به هم ریخته کنم. با نگاه کردن به هر قدمی که لمس کردم شروع کردم. من اقداماتی را که قبل از انجام یک کار اتفاق افتاده بود یادداشت کردم. سپس قسمت هایی را که ارزش افزوده نداشتند علامت گذاری کردم. برخی کوچک بودند. یک تایید مکرر فایلی که سه بار تغییر نام داد. یک عکس محصول به این دلیل که هیچ کس از قالب مشابهی استفاده نکرده است، به عقب و جلو فرستاده می شود. هر کدام بی ضرر به نظر می رسیدند. آنها با هم ساعت ها غذا خوردند. من متوجه شدم که زباله اغلب در عادات پنهان است. در اینجا نحوه کاهش آن در کار خودم است. - من از یک الگوی استاندارد برای تکرار وظایف استفاده کردم. من دیگر هر روز همان پیام را از اول نمی نوشتم. من قطعات اصلی را آماده نگه داشتم، سپس فقط آنچه را تغییر داد تنظیم کردم. - من تعداد دفعات را کاهش دادم. هر بار که کاری از فردی به فرد دیگر منتقل می شد، سرعت کاهش می یافت. وقتی می توانستم کارهای بیشتری را در یک مکان نگه داشتم. این باعث صرفه جویی در زمان و کاهش اشتباهات شد. - من کارهای مشابه را گروه بندی کردم. من از پریدن بین انواع مختلف کار هر چند دقیقه متوقف شدم. وقتی یک نوع کار را با هم انجام می دادم، تمرکزم قوی تر می ماند. - وسایلم را تمیز کردم. فایل های قدیمی، پوشه های تکراری و برچسب های نامشخص را حذف کردم. یک فضای کاری نامرتب حتی کار ساده را کند می کند. یک سیستم تمیز به من کمک می کند بدون حدس زدن سریع حرکت کنم. - علت واقعی تاخیرها را بررسی کردم. گاهی موضوع تلاش نبود. قوانین نامشخص، برنامه ریزی ضعیف یا انتخاب های زیاد بود. وقتی علت را پیدا کردم، می‌توانم کار درست را برطرف کنم. یک مثال برجسته است. من یک بار روی یک فرآیند سفارش کوچک کار کردم که تیم به طور مداوم همان جزئیات را بررسی می کرد. همان اعداد از یک برگه به ​​برگه دیگر کپی شدند. خطاها مدام ظاهر می شدند و هر خطا به دور دیگری از بررسی منجر می شد. من روند را با استفاده از یک برگه مشترک و یک قالب برای هر سفارش تغییر دادم. من همچنین یک چک لیست کوتاه برای اشتباهات رایج تهیه کردم. پیگیری کار آسان‌تر شد و تیم زمان کمتری را صرف اصلاح مشکلات کوچک کرد. آن تجربه به من درسی داد که هنوز هم از آن استفاده می کنم. سرعت فقط حرکت سریع نیست. این در مورد حذف کشیدن است. وقتی نتایج بهتری می خواهم، در سه جا به دنبال زباله می گردم. - اتلاف وقت در انتظار، تکرار، جستجو، انجام مجدد. - اتلاف در تلاش مراحل اضافی که نتیجه را تغییر نمی دهد. - اتلاف توجه تغییر بیش از حد، خواندن یادداشت های نامشخص، مدیریت پیام های مختلط. اگر آن سه قسمت را اصلاح کنم، کل فرآیند سبک تر می شود. همچنین یاد گرفتم که پیشرفت واقعی نیاز به یک سیستم آرام دارد، نه فشار مداوم. یک فرآیند عجولانه ممکن است فعال به نظر برسد، اما اغلب بعداً پاکسازی بیشتری ایجاد می کند. یک فرآیند ساده ممکن است ساده به نظر برسد، اما به من سرعت ثابت و اشتباهات کمتری می دهد. به همین دلیل است که من مراحل واضح، فایل های تمیز و ارتباط مستقیم را ترجیح می دهم. آنها ممکن است زرق و برق دار به نظر نرسند، اما هر روز مرا نجات می دهند. اگر می خواهید ضایعات کمتر و سرعت بیشتری در کار خود داشته باشید، از کوچک شروع کنید. به یک کار نگاه کنید. یک مرحله بی فایده را بردارید. تکرار یک قسمت را آسان تر کنید. سپس نتیجه را بررسی کنید. معمولاً سود واقعی از آنجا شروع می شود. با ما در Shirlin.Su تماس بگیرید: shirlin.su@mac.minaik.com/WhatsApp +8617751097908.

دیوید آلن 2001 انجام کارها هنر بهره وری بدون استرس جیمز کلیر 2018 عادات اتمی راهی آسان و اثبات شده برای ایجاد عادات خوب و شکستن عادت های بد دان نورمن 2013 طراحی چیزهای روزمره تایچی اوهنو 1988 سیستم تولید تویوتا فراتر از محصول 1988 قوانین اجرایی کال نیوپورت 2016 برای موفقیت متمرکز در دنیای پریشان